٣- دريا و كشتى:
«اللَّهُ الَّذِي سَخَّرَ لَكُمُ الْبَحْرَ لِتَجْرِيَ الْفُلْكُ فِيهِ بِأَمْرِهِ» «١» خداست كه دريا را مسخّر شما كرد تا در آن به فرمان او كشتى‌ها روان باشند.
٤- آب:
«وَأَنزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاءً ثَجَّاجاً» «٢» و ما از ابرهاى باران‌زاى، آبى فراوان نازل كرديم.
گفتنى است كه در قرآن به آب آشاميدى توجّه خاصّى شده است و اهميّت آن در جهان امروز بويژه براى شهرنشينان بيش از پيش روشن مى‌گردد. خداوند در سوره واقعه افكار عمومى را متوجّه اين موضوع كرده، مى‌پرسد:
«أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ* ءَأَنتُمْ أَنْزَلْتُمُوُهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنزِلُونَ» «٣» آيا درباره آبى كه مى‌نوشيد، انديشيده‌ايد؟ آيا شما آن را از ابر نازل كرده‌ايد يا ما نازل مى‌كنيم؟! ٥- باد:
باد، نمودى از رحمت مطلق و نعمت ارزشمند الهى است كه در تعديل هوا و انتقال ابرهاى «فشرده» و «سنگين» از بالاى اقيانوس‌ها به سوى زمين‌هاى خشك و مرده، و همچنين در پيدايش و بارش باران نقش تعيين‌كننده‌اى دارد:
«وَهُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ حَتَّى‌ إِذَا أَقَلَّتْ سَحَاباً ثِقَالًا سُقْنَاهُ لِبَلَدٍ مَيِّتٍ ...» «٤» او كسى است كه بادها را بشارت‌دهنده در پيشاپيش (باران) رحمتش مى‌فرستد تا ابرهاى سنگين را منتقل سازند. ما آنها را به سوى زمين‌هاى مرده مى‌فرستيم.
در قرآن كريم، باد به عنوان پديده طيّب، عامل محرك كشتى و سبب گسترش بذر