ثروت از ديدگاه قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ٢٦

در اين آيه، ارتباط ميان جمع مال زياد و انحراف اخلاقى، بخوبى روشن است.
حضرت على عليه السلام نيز مى‌فرمايد:
«اعْلَمُوا انَّ كَثْرَةَ الْمالِ مَفْسَدَةٌ لِلدّينِ وَ مَقْساةٌ لِلْقُلُوبِ» «١» بدانيد كه فراوانى ثروت، سبب تباهى دين و سختى دل‌هاست.
حضرت امام صادق عليه السلام فرمود:
خداوند به حضرت موسى عليه السلام فرمود: اى موسى! بسان ستمگران و كسانى كه دنيا را پدر و مادر خود مى‌گيرند، به دنيا تكيه مزن (و به آن تمايل نكن) و بدان كه سرآغاز فتنه و فساد حبّ دنياست و بر هر كس به جهت داشتن مال زياد غبطه مخور، زيرا ثروت زياد از آن جهت كه حقوق واجب به دنبال دارد، موجب گناه زياد مى‌گردد. «٢» همان امام عليه السلام اين معنا را با مثالى زيبا چنين ترسيم مى‌كند:
فساد و ضرر مال‌دوستى و دنياطلبى نسبت به دين مسلمان كمتر از ضرر دو گرگ، به گلّه بى‌چوپانى نيست كه يكى از اوّل و ديگرى از آخر به آن حمله كند. «٣» نگون بختى اخروى‌ برخى از پيامدهاى ناگوار ثروت اندوزى در آخرت معلوم مى‌شود، از جمله:
الف- سختى حساب: حضرت امام كاظم عليه السلام از پيامبر اسلام نقل مى‌كند كه فرمود:
«ما قَرُبَ عَبْدٌ مِنْ سُلطانٍ الّا تَباعَدَ مِنَ اللَّهِ تَعالى‌ وَ لاكَثُرَ مالُهُ الَّا اشْتَدَّ حِسابُهُ ...» «٤» بنده‌اى به پادشاه [ظالمى‌] نزديك مى‌شود، جز اين كه از خداوند دور مى‌گردد و مال شخصى فزونى نمى‌يابد، مگر اين كه حسابش در قيامت سخت مى‌شود.
ب- محروميّت از بهشت: از حضرت عيسى عليه السلام نقل شده كه فرمود:
«... وَ لَدُخُولُ جَمَلٍ فى‌ سَمِّ الْخِياطِ ايْسَرُ مِنْ دُخُولِ غَنِىٍّ فِى الْجَنَّةِ» «٥»