درس دوّم: مبارزه با ثروت اندوزى و دنياطلبى‌ قرآن جمع مال و ثروت را با شرايط خاصّ، يك عمل نكوهيده نمى‌داند، آنچه را كه مذموم مى‌داند، ثروت اندوزى و مال پرستى و «هدف قرار گرفتن دنيا» است كه آن را ناشى از جهان بينى مادى مى‌داند:
«وَوَيْلٌ لِّلْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ شَدِيدٍ* الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا عَلَى الْآخِرَةِ وَيَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ ...» «١» واى بر كافران از عذابى سخت؛ آنان كه زندگى دنيا را بر آخرت ترجيح مى‌دهند و (ديگران را) از راه خدا باز مى‌دارند.
قرآن به مال و ثروت، جهت اخروى مى‌دهد، حبّ و دوستى بى‌حدّ ثروت را پرستش مال مى‌داند «٢» و در مقاطع مختلف نسبت به پيامدها وبازتاب‌هاى مختلف ثروت اندوزى هشدار مى‌دهد.
بازتاب ثروت اندوزى‌ آنچه كه در اسلام، نكوهش شده، تكاثر مال و اندوختن ثروت است؛ يعنى جمع ثروت براى ثروت، نه ثروت براى خوب زيستن. جمع مال اگر هدف قرار گيرد، انسان خود در خدمت ثروت قرار مى‌گيرد و ماهيّت انسانى‌اش را از دست مى‌دهد.
ثروت‌ ثروت از ديدگاه قرآن ٣٤ ضروريات زندگى ص : ٣٢ اندوزى، مفاسد و آثار زيانبارى دارد، از جمله: