از جمله:
واژه خير: قرآن در موارد زيادى از مال به «خير» تعبير مى‌كند، از جمله:
«يَسْئَلُونَكَ مَاذَا يُنْفِقُونَ قُلْ مَا أَنْفَقْتُمْ مِنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْأَقْرَبِينَ وَالْيَتَامَى‌ وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ» «١» از تو مى‌پرسند چه چيز انفاق كنند؟ بگو آنچه از خير و نيكى كه انفاق مى‌كنيد، بايد براى پدر و مادر و خويشاوندان و يتيمان و مسكينان و درماندگان در راه باشد.
تعبير «خير» از مال، بيانگر اين است كه ثروت از ديدگاه قرآن، خير و خوبى است و بايد از اين وسيله در امور خير استفاده كرد.
مال اللَّه: خداوند، اندوخته‌هاى مادّى مردم را «مال اللَّه» مى‌خواند، و آن را از آنِ خود مى‌داند:
«... وَآتُوهُم مِّن مَّالِ اللَّهِ الَّذِي آتَاكُمْ ...» «٢» ... و به آنها- بردگان- از مال خدا كه به شما داده است، بدهيد.
رزق الهى: همين طور از آن به رزق الهى تعبير مى‌كند و مى‌فرمايد:
«وَمَاذَا عَلَيْهِمْ لَوْ آمَنُوا بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَأَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقَهُمُ اللّهُ» «٣» چه ضررى برايشان دارد اگر به خدا و روز قيامت ايمان آورند و از آنچه خدا به آنها روزى داده است، انفاق كنند؟
فضل خدادادى: گاهى نيز مال و ثروت مردم را از فضل خود مى‌داند و مالداران را از بخل ورزيدن نهى مى‌كند:
«الَّذِينَ يَبْخَلُونَ وَيَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ وَيَكْتُمُونَ مَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ ...» «٤» متكبّران كسانى هستند كه بخل مى‌ورزند و مردم را به بخل وامى‌دارند و مالى را كه خداوند از فضل خود به آنها داده است، پنهان مى‌كنند.