خلاصه‌ از نظر قرآن، يك مسلمان با فقرا بايد بر پايه محبّت و خوشرويى باشد، بسان پيامبر صلى الله عليه و آله كه به دستور خداوند با اصحاب صفّه مى‌نشست، در حقشان انفاق مى‌كرد به آنان بها مى‌داد و با تواضع در ميانشان حضور مى‌يافت.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ديگر پيشوايان معصوم عليه السلام به مردم توصيه مى‌كردند كه با مستمندان با رفق و محبّت رفتار كنند و از برخورد متكبرانه و تحقيرآميز دورى جويند و در انفاق و احسان به آنها، راه صحيح برگزينند تا شخصيت آنان محفوظ بماند.
عادت كردن به رفتار متواضعانه، آشنايى دقيق با وضع مالى فقرا و دادن شخصيّت به آنها از جمله فلسفه همنشينى با مستمندان است.
برخورد با ثروتمندان مؤمن بايد چون ديگر مؤمنان بر مبناى تقوا باشد و نبايد به خاطر ثروتشان به آنها احترام گذاشته شود، بلكه بايد به آنان در جهت رعايت حقوق ديگران تذكر داد.
پرسش‌ ١- قرآن در برخورد با فقيران چه دستورى مى‌دهد؟
٢- دستورالعمل امام صادق عليه السلام به شيعيانش چيست؟
٣- فلسفه همنشينى با فقرا و درماندگان چيست؟
٤- با ثروتمندان مؤمن چگونه بايد برخورد كرد؟