أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُم بِسِيَماهُمْ لَا يَسْأَلُونَ النَّاسَ إِلْحَافاً وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِيمٌ» «١» [بخشى از انفاق و صدقات‌] از آن بينوايى است كه خود را در طاعت حق محصور كرده‌اند و در طلب قوت ناتوانند و چنان در پرده عفافند كه هر كس حالشان نداند، مى‌پندارد كه از توانگرانند. آنان را از سيمايشان مى‌شناسى، به اصرار از كسى چيزى نخواهند و هر مالى كه انفاق مى‌كنيد، خدا به آن آگاه است.
آثار همنشينى با فقرا همنش ثروت از ديدگاه قرآن ١٤٢ منابع و مآخذ ينى با مستمندان آثار فردى، اجتماعى، سياسى و اقتصادى زيادى دارد كه مهم‌ترين آنها به اختصار عبارتند از:
١- تأكيد عملى بر تواضع نفس و تحريك حسّ بشردوستى در انسان.
٢- اطلاع از احوال فقرا و محرومان و همّت گماشتن به رفع نيازمندى و تأمين زندگى آنان.
٣- اقدام به تعليم و تربيت آنها و فرزندانشان.
٤- اعطاى شخصيّت اجتماعى به آنها و خارج ساختن ايشان از عزلت و انزوا.
٥- شركت دادن آنها در امور سياسى و صحنه‌هاى مختلف جامعه. «٢» البته، بودن با محرومان و آميختگى با آنان بايد در همه وقت و در تمام شؤون زندگى ظاهر گردد؛ در برنامه‌هاى اقتصادى، قانون‌گذارى، انتخابات، قضاوت، توليد، توزيع، مصرف و برنامه‌هاى آموزشى، بهداشت و ... شركت و حضور فعال داشته باشند و تنها نبايد به ظاهر اكتفا شود، بايد حيات و ممات ما با آنان باشد، همچون رفتار پيامبر با اصحاب صفّه در مدينه. «٣» همه پيامبران مستمندان را دوست مى‌داشتند و محبت آنها به مردم بر مبناى ايمان‌