فَإِذَا هُم مُبْلِسُونَ» «١» چون همه اندرزهايى را كه به آنها داده شده بود فراموش كردند، همه درها را به رويشان گشوديم تا از آنچه يافته بودند، شادمان گشتند. پس بناگاه فرو گرفتيمشان و همگان نوميد شدند.
اين آيات هشدارى است به مخاطبان قرآن و نسل‌هاى آينده كه بدانند اين مجازات اختصاص به اقوام امت‌هاى گذشته نداشته، بلكه سنّتى است فراگير كه در هر عصرى ثروتمندان مغرور و گستاخ را به چنگ خود گرفتار مى‌سازد. حضرت على عليه السلام فرمود:
«الدّينارُ وَالدِّرْهَمُ اهْلَكا مَنْ كانَ قَبْلَكُمْ وَ هُما مُهْلِكاكُمْ» «٢» دينار و درهم، كسانى را كه پيش از شما مى‌زيستند، هلاك ساخت و شما را نيز به هلاكت مى‌رساند.
بديهى است كه مقصود از درهم و دينار، مالى است كه از مدار شرعى خارج شود و هدف نهايى انسان قرار گيرد و افراد را از دين و ايمان وادارد و گرنه درهم و دينار هر يك وسيله‌اى هستند كه خداوند آنها را براى مبادله تجارى مردم قرار داده است. «٣» يادآور مى‌شويم كه خداوند، افزون بر عذاب دنيوىِ فسادانگيزان اقتصادى، آنها را به عذاب اخروى هم تهديد كرده و مى‌فرمايد:
«كَذلِكَ الْعَذَابُ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ» «٤» اين چيزى است عذاب (دنيا) و اگر بدانند به بقين عذاب آخرت بزرگتر است!