ما بيقين گمراهيم، بلكه (از رحمت خدا) محروميم.
يعنى خود را با بُخل شديد از رحمت خداوند محروم ساختيم. يكى از آنان كه رأى پسنديده‌اى داشت، گفت: مگر من به شما نگفتم: چرا به سوى خدا نمى‌آييد و توبه نمى‌كنيد؟! سپس همديگر را نكوهش كردند و گفتند:
«يَاوَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا طَاغِينَ» «١» اى واى بر ما كه بحق عصيانگر بوديم! ٢- آل فرعون‌ فرعونيان در سرزمين مصر، داراى قدرت و مكنت فراوان بودند؛ باغ‌هاى پرمحصول چشمه سارها و نهرهاى پرآب، مزارع پهناور، قصرهاى سر به فلك كشيده و زيبا در اختيار داشتند؛ از ميوه‌هاى گوناگون بهره‌مند بودند؛ از نظر اجتماعى نيز در آسايش و امنيّت كامل به سر مى‌بردند. ولى اين همه نعمت را در راه صحيح مصرف نكردند، بلكه از آنها در جهت رواج فساد و طغيان سود جستند؛ مجالس عيش و عشرت برپا كردند، عدّه‌اى را به استضعاف مالى و فكرى كشيدند و طبقه محروم را با دستمزد بسيار ناچيز استخدام كردند و ... خداوند حضرت موسى را برانگيخت تا آنهارا به دادگرى و درستكارى و ترك فساد فراخواند، ولى آنان از فرمان خدا اطاعت نكردند و به پيام موسى وقعى ننهادند. در نتيجه، به آتش قهرالهى دچارشده، به هلاكت رسيدند و ثروت خود را به ديگران واگذاشتند:
«كَمْ تَرَكُوا مِن جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ* وَزُرُوعٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ* وَنَعْمَةٍ كَانُوا فِيهَا فَاكِهِينَ* كَذلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا قَوْماً آخَرِينَ» «٢» پس از خود، چه باغ‌ها و چشمه‌سارها بر جاى گذاشتند و كشتزارها و خانه‌هاى نيكو و نعمتى كه در آن، غرق شادمانى بودند. اين چنين بود ماجراى آنان و ما آن نعمت‌ها را به مردمى ديگر واگذاشتيم.