نكنند. چنان كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمود:
آن كه خداوند، قرآن بدو عطا كرده است، اگر تصوّر كند شخصى به متاعى بهتر از آن دست يافته است، نعمت بزرگ را كوچك و نعمت كوچك را بزرگ شمرده است.
مقصود پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله اين است كه چيزى با قرآن برابرى نمى‌كند. كسى كه در خدمت قرآن است، بايد به آن بسنده كند و آن را ثروت عظيم و پايان نايافتنى بداند و چشم به مال ديگران ندوزد. امام صادق عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:
هر كس كه قرآن بخواند بى‌نياز است و بعد از قرآن فقرى نيست، و گرنه چيزى انسان را از آن بى‌نياز نمى‌كند. «١» ه. توجه به مبدأ هستى‌ قرآن، مردم را همواره به مبدأ هستى توجه مى‌دهد تا بدانند كه در همه حال محتاج او هستند و جز با اتّصال به او به «غناى واقعى» نخواهند رسيد:
«يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ» «٢» اى مردم! همه شما به خدا نيازمنديد و خداوند بى‌نياز و ستودنى است.
و- قناعت‌ قانع شدن به دارايى و محصول كار خويش، يكى از بهترين راه‌هاى رسيدن به بى‌نيازى و بازداشتن نفس از افزون‌طلبى است. اگر آدمى قانع نباشد، هرگز سير نمى‌گردد و هميشه خود را محتاج مى‌بيند. حضرت امام كاظم عليه السلام مى‌فرمايد:
«مَنْ لَمْ يَقْنَعْ بِما يَكْفيهِ لَمْ يُدْرِكِ الْغِنى‌ ابَداً» «٣» هر كس به مالى كه كفافش مى‌دهد، قانع نباشد توانگرى، را هرگز نخواهد ديد.
حضرت على عليه السلام فرمود:
من بى‌نيازى را جستم و جز در قناعت نيافتم، پس قناعت بجوييد تا بى‌نياز شويد. «٤»