«... قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيلٌ وَالآخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اتَّقَى‌ وَلَا تُظْلَمُونَ فَتِيلًا» «١» بگو: متاع اين جهان اندك است و آخرت از آن كسى است كه تقوا پيشه كند، و به شما به اندازه رشته هسته خرما ستم نمى‌شود.
امام باقر عليه السلام خطاب به «جابر» فرمود:
بدان كه اهل تقوا، اغنياى واقعى هستند. اندكى از مال دنيا بى‌نيازشان مى‌سازد و هزينه آنان كم است. اگر عمل نيكى را فراموش كنى، به يادت مى‌اندازند و اگر به كار خير اقدام كنى، به يارى‌ات مى‌شتابند، به تمايلات و لذّت‌هاى نفسانى‌شان بى‌اعتنا و در اطاعت پروردگارشان پيشگامند. «٢» ج- علم و حكمت‌ هرگاه آدمى به مطالعه آفاتى و انفسى بپردازد و دلش به نور علم روشن شود، بى‌ارزشى دنيا را باور مى‌كند، لذّت علم را بر جمع مال ترجيح مى‌دهد، براى از دست دادن دنيا اندوهگين نمى‌گردد، دانش اندك را ارزشمندتر از ثروت كلان مى‌بيند و بدين وسيله به چشمه‌سار غناى نفس راه مى‌يابد. خداوند مى‌فرمايد:
«... وَمَن يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً» «٣» و به كسى كه حكمت عطا شده، خير فراوان داده شده است.
حضرت على عليه السلام فرمود:
«غِنىَ الْعاقِلِ بِعِلْمِهِ وَ غِنىَ الْجاهِلِ بِمالِهِ» «٤» توانگرى خردمند به دانش اوست و توانگرى جاهل به ثروتش.
د- تدبر در قرآن‌ آشنايى با قرآن و قرائت و درك مفاهيم آن، سيادت و سعادت انسان را تضمين مى‌كند. اهل قرآن، غنى‌ترين افرادند، به شرطى كه يافته‌هايشان را با مادّيات مبادله‌