ثروت از ديدگاه قرآن - وفا، جعفر - الصفحة ١٠٧
از همه غنىتر كسى است كه اسير حرص نباشد.
راههاى كسب غناى نفس الف- تسليم شدن به تقسيم روزى روزىِ هر كس براساسِ حكمت الهى و در عالم تكوين، تقسيم و تعيين شده است:
«نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُم مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ...» «١» ما روزى مردمان را در زندگى دنيا ميانشان تقسيم مىكنيم.
امام صادق عليه السلام فرمود:
«... وَاللَّهُ عَزَّوَجَلَّ يُنْزِلُ الرِّزْقَ عَلى قَدْرِ الْمُؤنَةِ» «٢» خداوند متعال، روزى هر كس را به اندازه مخارج و نيازهاى او نازل مىكند.
هر كس به حقّ خود راضى شود و معاش مطلوب خود را به دست آورد و از حدّ، تجاوز نكند، هيچگاه به فقر درونى گرفتار نمىآيد، خود را نادار و ديگران را صاحب ثروت نمىداند و عزّت نفس خود را حفظ مىكند. البته غناى نفس و ايمان به تقدير روزى، بدين معنا نيست كه آدمى در پى كارى نرود و تنپرورى و سستى نمايد، بلكه بدين معناست كه هر چه بر اثر كوشش به دست مىآورد، چه كم و چه زياد، آن را از جانب خدا و براساس تقسيم ارزاق الهى بداند و بدان راضى و قانع باشد.
ب- مقايسه دنيا و آخرت انسان براى رسيدن به عزت نفس بايد به بىارزشى و ناپايدارى دنيا در برابر جاودانگى آخرت توجّه كند و آن دو را با هم بسنجد. اين مقايسه مىتواند آرامش روحى را تثبيت كند و افسردگى ناشى از نرسيدن به ثروت كلان را از بين ببرد و تقوا را جايگزين ثروت غيرمجاز كند و آدمى را از بحران روانى برهاند.
قرآن كريم مىفرمايد: