خلاصه‌ اصلى كّلى حاكم بر نظام مصرف در اسلام، حلال و پاكيزه بودن مال است و كسى حق ندارد اشتباه حرام و مخالف طبع را مورد استفاده قرار دهد، همچنين حق ندارد آنچه را كه حلال و طيب است بر خود حرام و ممنوع كند و خود يا ديگران را از مواهب الهى محروم سازد. چنين كارى، علاوه بر اين كه خلاف فطرت و عقل سليم است، در منابع اسلامى نيز مورد نهى قرار گرفته است.
تهيه ضروريات شخصى زندگى همانند موادغذايى، لباس و ...، نخستين راه صرف مال است، با اين شرط كه خارج از حدّ اعتدال و اقتضاى زمان نبوده، مناسب با وضع مالى و شخصيّت افراد باشد. همچنين تدارك مسكن و مركب از مصارف مجاز و مشروع ثروت است.
ارائه خدمات بهداشتى، حفظ و احياى امور دينى، تقويت بنيه علمى و نظامى و ...، از جمله راه‌هاى صحيح مصرف مال در بعد اجتماعى آن است.
پرسش‌ ١- اصول كلّى سياست مصرف را توضيح دهيد.
٢- موارد مصرف مجاز كدامند؟
٣- نظر قرآن در مورد تهيه لباس و مركب چيست؟
٤- نمونه‌هايى از مصارف اجتماعى را بيان كنيد.