عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١٥٦ - ٢ اعتقاد به احدىالحسنيين

در ميدان رفتن ما شكست نيست، ما به ميدان خواهيم رفت و اگر مَنِ شخصى از ميدان برنگردد و در آن‌جا شهيد بشود، يقيناً جمع به ميدان رفته‌ها از ميدان برنمى‌گردند، مگر آن‌وقت كه پيروز شده باشند. خدا راه شكست را به روى ما بسته است. . . «قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنٰا اِلاّٰ إِحْدَى الْحُسْنَيَيْن» شما مگر دو راه در مقابل ما بيش‌تر مى‌بينيد؟ اين هردو راه براى ما افتخارآميز است؛ يكى راه شهادت كه افتخارش هميشگى و ثابت و لايزال است و ديگرى راه پيروزى، پيروزى ظاهرى، و هردو براى ما پيروزى است. [١]

آيةاللّه هاشمى رفسنجانى پيروزى را از منظر رزمندگان اسلام‌اين‌گونه بيان مى‌كند:

ما براى اسلام مى‌جنگيم و دشمنان ما اگر نمى‌دانند بدانند حساب ما فقط روى پيروزى نيست. اصلاً پيروزى در تحليل جمهورى اسلامى، در تحليل رهبر انقلاب، در تحليل رزمندگان ما اين است كه آدم وظيفه‌اش را انجام دهد. من اگر موفّق شدم به وظيفۀ فى سبيل‌اللّه عمل كردم، پيروز هستم و حالا يا در آن‌جا كشته شوم و يا دشمن را از ميدان بيرون كنم. . . ما اين‌طور فكر مى‌كنيم. بنابراين، دشمنان ما كه با ما طرف هستند، اوّل بفهمند كه با چه مردمى طرف هستند و در جنگى را كه مى‌خواهند با ما شروع كنند، با كى مى‌خواهند وارد جنگ شوند، طرفشان در جنگ چه چيزى را تعقيب مى‌كند و پيروزى را در چه مى‌بيند، شكست را در چه چيزى مى‌داند و بعد وارد جنگ شوند و دليل ما هم همين تاريخ هفت‌سالۀ جنگ است. [٢]

در پايان اين بحث شايسته است كه اوراق دفتر خويش را به عطردل‌انگيز