عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١٥٥ - ٢ اعتقاد به احدىالحسنيين

را همراه داريد و آن‌ها طرفدارى از كفر را، شما آرامش قلبى داريد و در اين جنگ با آرامش، با خاطر آسوده، با اين ايده كه اگر شهيد بشوم، پيروزم و اگر پيروز بشوم هم، پيروزم. شما اين را داريد و آن‌ها از مرگ فرار مى‌كنند. بين اين دو طايفه بسيار فرق است. آن كه مرگ را در آغوش مى‌گيرد، براى اين كه شهادت است، براى اين كه [دفاع] از اسلام است، براى اين كه دفاع از حق است و آن كه از مرگ فرار مى‌كند، براى اين كه براى طعمه جنگ مى‌كند. [١]

هم‌ايشان باور رزمندگان اسلام نسبت به شهادت در راه خدا را اين‌گونه وصف مى‌كند:

جوان‌هاى ايران با اين انگيزه دارند خودشان را به جبهه مى‌رسانند و به شهادت، و شهادت را فوز عظيم مى‌دانند. اين شهادت [را] فوز عظيم دانستن نه از باب اين است كه كشته شدن است. خوب، كشته شدن، طرف ما هم كشته مى‌شود، از باب اين است كه اين انگيزه براى اسلام است، وقتى انگيزه براى اسلام شد، ديگر لذّت دارد نه غم. [٢]

ارتش ما حجّت دارد، مى‌گويند كه ما اگر بميريم، پيش خدا مى‌رويم. اين روحيه است كه مقدم مى‌دارد. اين روحيه‌اى كه عقيدۀ ايمانى‌اش اين است كه من اگر كشته بشوم، يك توفيقى است براى من و من مى‌روم در جوار رحمت الهى، اين روحيه است كه ما را پيروز كرده. [٣]

حضرت آيةاللّه خامنه‌اى نيز همچون سلف صالح خويش، درروزگار دفاع مقدّس مى‌فرمود: