عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١٥٤ - ٢ اعتقاد به احدىالحسنيين
فتح آن و ايستادن بر بلنداى آن، بزرگترين پيروزى به حساب مىآمد. رزمندگان بر اساس اين باور ژرف نه تنها از كشته شدن در ميدان نبرد هراسى نداشتند، بلكه بر يكديگر پيشى مىگرفتند. بهراستى آدمى با مطالعۀ وصيّتنامههاى شهيدان سرافراز دفاع مقدّس دچار شگفتى و حيرت مىگردد كه شعلۀ عشق به شهادت تا چه اندازه در جانشان فروزان بوده است و چگونه از فراقش مىگداختهاند. [١]امام رزمندگان و شهيدان بيش از همگان معتقد بود:
ما بندگان خدا هستيم و در راه او و سبيل او حركت مىكنيم وپيشروى مىكنيم. اگر شهادت نصيب شد، سعادت است و اگر پيروزى نصيب شد، سعادت است. [٢]
آن كه ايمان و عقيده دارد و به پا خاسته است كه جهاد كند در راه اين ايمان و عقيده، و اعتقاد به اين دارد كه فداكارى در راه خداى تبارك و تعالى پيروزى است و رسيدن به مقام شهادت پيروزى ديگر است، يك همچو ملّتى شكست ندارد. [٣]
امام راحل در دوران حماسۀ دفاع مقدّس به رزمندگان اسلام مىفرمود:
شما در تمام ابعاد پيروز هستيد و شما در تمام جهات معنوى ومادى پيروز هستيد و شما در طول تاريخ پيروز هستيد و پيروزى شما پشتوانۀ پيروزى مستضعفين جهان است در طول تاريخ. شمايى كه با آغوش باز و با روى گشاده به طرف اللّه و به طرف لقاءاللّه و به طرف شهادت مىرويد، پيروز هستيد؛ چه در ميدان جنگ پيروز بشويد و مىشويد و چه خداى نخواسته شكست بخوريد و نخواهيد خورد. شما آن چيزى را كه همراه داريد، دشمنان شما ضدّ او را همراه دارند. شما رضاى خدا را همراه داريد و آنها سخط خدا را، شما ايمان
[١] . ر. ك: سفيران نور، ج ١، ص ٢٩٣-٣١٣.
[٢] . صحيفۀ نور، ج ١٥، ص ٢٤٢.
[٣] . همان، ص ٢٧.