عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١٠٦ - ٢ ايمان به امداد و نصرت الهى

خداى تبارك و تعالى مى‌فرمايد كسانى نصرت مرا بكنند، آن‌هارا نصرت مى‌كنم. مى‌داند كه ما و ملّت ما نصرت دين او را مى‌خواهيم و پياده شدن احكام اسلام را مى‌خواهيم و از اوّل نهضت، همۀ همّ و غم ملّت ما بر اين بوده است. . . شهدا، همه، در راه اين مقصد از صحنۀ ظاهرى خارج شدند و دوستان عزيز ارتش و سپاه پاسداران و ساير قشرهاى مسلّح و غيرمسلّح، آن‌ها همه دنبال همين مقصد هستند. وقتى كه همۀ ما و همۀ شما و همۀ ملّت دنبال نصرت احكام اسلام و نصرت خداى تبارك و تعالى هستيم، خداى تبارك و تعالى نصرت مى‌كند. [١]

امام بر اين باور بود كه همان‌گونه كه مسلمانان صدر اسلام ازامدادهاى الهى برخوردار بودند، رزمندگان اسلام نيز از لشكرهاى غيبى بهره‌مندند:

جنود غيبيّه همان‌طور كه در صدر اسلام پشتيبان لشكر اسلام بودو آن لشكر كوچك اسلام بر لشكر روم با آن بساط و بر لشكر ايران آن‌وقت با آن بساط غلبه كرد، به واسطۀ آن تأييدات غيبى و ملائكۀ الهى بود، شما امروز همان وضعيّت را داريد. . . مطمئن باشيد كه جنود غيبيّه با شماست و هريكِ شما در مقابل چندين نفر از آن‌ها مى‌تواند عرض اندام كند. [٢]

هم‌ايشان اميدوارى و دلگرمى را ثمرۀ اين باور راستين مى‌دانست‌و به رزمندگان اين‌گونه سفارش مى‌نمود:

شما دلگرم باشيد به اين كه اتّكا به خدا داريد و آن كسى كه اتّكا به خدا دارد، منصور است. خداوند وعدۀ نصرت به شما داده است؛ مادامى كه شما هم نصرت خدا را بكنيد. [٣]