پيروزى ما در جنگ تأثير نداشتند، [١]بلكه بدين معنا است كه كفّۀ توان و قدرت مادى به سود عراق و كفّۀ توان و قدرت معنوى و فرهنگى به نفع ايران بود. در اين‌جا، نگاهى گذرا به توان مادى عراق، حجم كمك‌هاى نظامى و مالى قدرت‌هاى بزرگ جهانى و كشورهاى منطقه به عراق و برخورد سازمان‌هاى بين‌المللى با جنگ ايران و عراق مى‌افكنيم:

اٌلف-توان نظامى عراق و ايران

عراق از ماه‌ها پيش خود را آمادۀ تهاجم به ايران كرده بود. عراق بادرآمدهاى هنگفت نفتى كه در سال ١٩٨٠ به ٢٥ ميليارد دلار رسيد، توانست خود را به انواع سلاح‌ها و تجهيزات پيشرفته تجهيز كند. [٢]شمار نيروهاى نظامى عراق در سال ٥٨ به ٥٥٥ هزار تن رسيد. ارتش عراق در سال‌هاى ٥٨ و ٥٩ داراى ١٢ لشكر (پنج لشكر پياده، پنج لشكر زرهى و دو لشكر مكانيزه) ،١٥ تيپ مستقل (١٠ تيپ پياده، يك تيپ زرهى، يك تيپ مكانيزه و سه تيپ نيروى مخصوص) بود كه زير نظر سه سپاه قرار داشتند. [٣]اين ارتش،٨٠٠ قبضه توپ،٥٤٠٠ دستگاه تانك و نفربر،٤٠٠ قبضه توپ ضدهوايى،٣٦٦ فروند هواپيما و ٤٠٠ فروند هلى‌كوپتر در اختيار داشت. [٤]

در اين زمان، نيروى زمينى ارتش جمهورى اسلامى از ٢٨٠ هزار نفر به كم‌تر

[١] . از جمله عوامل مادى ما كه در پيروزى نقش بسيارى داشت، طرح‌هاى عملياتى و تاكتيك‌هاى‌رزمى بود كه از قدرت خلاّقيّت و ابتكار فرماندهان سپاه اسلام نشأت مى‌گرفت. به كارگيرى اين طرح‌ها و تاكتيك‌ها در بسيارى از عمليات‌ها از جمله فتح‌المبين، بيت‌المقدس، خيبر، والفجر ٨، كربلاى ٣ و كربلاى ٥ به پيروزى رزمندگان اسلام انجاميد.
[٢] . رويارويى استراتژى‌ها؛ جنگ عراق و ايران، حسين اردستانى، ص ٨٤ -٨٥.
[٣] . تجزيه و تحليل جنگ ايران و عراق، ج ١، ريشه‌هاى تهاجم، فرهاد درويشى و گروه‌نويسندگان، ص ١١٩.
[٤] . سيرى در جنگ ايران و عراق، ج ٦، آغاز تا پايان، ص ٣٠.