عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١٣٥ - ٢ اعتقاد به ولايت فقيه

گردد [١]، امّا سهم قابل توجّهى از اين تأثير منوط به مودّت و عشق رزمندگان به ايشان و پيروى از رهنمودها و فرامين ايشان است.

رزمندگان اسلام افزون بر محبّت بسيار به حضرت امام، عميقاً باور داشتند كه ايشان جانشين امام زمان (ع) است و از ولايت امام معصوم دو شأن مرجعيّت دينى و زعامت سياسى جامعۀ اسلامى را داراست. از اين‌رو، همچنان كه ولايت معصوم را پذيرفته بودند و به مقتضاى آن عمل مى‌كردند، ولايت حضرت امام را نيز به عنوان فقيه جامع‌الشرايط پذيرفته و به لوازم آن پايبند بودند و اطاعت و پيروى از ايشان را بر خود واجب مى‌دانستند.

هرگاه امام فرمان حضور در جبهه‌ها مى‌داد، رزمندگان سر از پا نمى‌شناختند؛ آن‌گاه كه آزادسازى بخشى از سرزمين ايران اسلامى را مى‌طلبيد، فرماندهان و رزمندگان به آن به ديدۀ تكليف مى‌نگريستند و تلاش مى‌كردند تا هرچه زودتر خواستۀ امام را برآورده سازند-چنان‌كه در شكست حصر آبادان و آزادسازى شهر مهران چنين كردند-و آن زمان كه نيروهاى مسلّح را به وحدت و برادرى در ميان خود و صلابت و پايدارى در مقابل دشمن فرا مى‌خواند، ارتش و سپاه و بسيج به حضرتش لبيك مى‌گفتند. در طول تاريخ اسلام، كم‌تر اصحاب و يارانى را چون اصحاب و ياران حضرت امام (ره) از لحاظ تعداد [ \ كميّت] و اطاعت و وفادارى [ \ كيفيّت] مى‌توان سراغ گرفت.

رزمندگان اسلام افزون بر اطاعت بى‌چون و چرا و البته آگاهانه از حضرت امام، به ايشان به ديدۀ اسوۀ عملى مى‌نگريستند؛ از قدرت ايمان و قوّت روحى امام روحيه مى‌گرفتند و صلابت امام در مقابل تجاوزگر و