عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج1) - تقي زاده اکبري، علي - الصفحة ١٠٩ - ١-٢ اطمينانبخش و اميدآفرين

مى‌ديديم كه به صورت غيرمترقبه‌اى و غيرمنتظره از ديدگاه ما، مشكل و گره كاملاً از بين مى‌رفت و جايش را مى‌داد به آن فتح و نصرتى كه هميشه از طرف خدا ما انتظارش را داشتيم.

در طول اين عمليات، چه عبور از رودخانه، چه عبور از جادۀ اهواز به خرمشهر و چه در شرايطى كه ما در زمينه‌هاى ناشناخته به دشمن هجوم مى‌آورديم، به طور كامل امدادهاى غيبى خدا را لمس مى‌كرديم و به ازاى هر احساسى كه در اين زمينه به ما دست مى‌داد، شكر خدا را به جا مى‌آورديم. [١]

سردار سرلشكر محسن رضايى همچنين در تشريح عمليات والفجر ٨، به اميدآفرينى اعتقاد به امداد و نصرت الهى اشاره مى‌كند و مى‌گويد:

بزرگ‌ترين نبرد تاريخ جهان را رزمندگان ما در فاو انجام دادند كه خود دنيا تعجب كرده است كه چگونه اين‌ها [توانستند]بدون پل و امكانات وسيع پشتيبانى به آن طرف بروند و چگونه توانستند بر عامل طبيعت اروند غلبه كنند، امّا با لطف الهى شد. خداوند فرموده است: «وَ كٰانَ حَقّاً عَلَيْنٰا نَصْرُ الْمُؤْمِنيٖنَ» [٢]؛ بر ما حقّى بر [اى] مؤمنين است كه ما حتماً مؤمنين را نصرت دهيم. وقتى خداوند متعال اين‌طور قاطع مى‌فرمايد كه بر خودمان يك حقّى نوشته‌ايم كه مؤمنين را حتماً به پيروزى برسانيم، مشخّص است كه حتماً آيندۀ ما، آيندۀ پيروزى و موفقيّت است. [٣]

آزادگان سربلند در سال‌هاى سخت اسارت با عنايت و كمك الهى انواع