رزمندگان سرافراز نيز بر اين باور بودند كه ايمان به خداوند متعال از آنان انسان‌هايى مقاوم، شجاع، عزّت‌خواه و. . . ساخته است. رزمندۀ شهيدى در وصيّت‌نامۀ خويش چنين نگاشته است:

ما رزمندگان با نيروى ايمان به خدا و امدادهاى غيبى خداوند و دعاى خير امّت حزب‌اللّه شب و روز جانفشانى مى‌كنيم، امّا پيش شرق و غرب دست دراز نمى‌كنيم و تمام سدهايى را كه جلوى ملّت ما مى‌چينند درهم مى‌شكنيم. [١]

آزادۀ قهرمانى در زمان اسارت از مأمور صليب سرخ مى‌پرسد كه جسم آدمى مقاوم‌تر است يا آهن و وقتى جواب مى‌شنود آهن، بار ديگر مى‌پرسد: پس چرا آهن در طول اسارت بارها پوسيده است و من همچنان از نظر روحى و جسمى سالمم؟ آن‌گاه، خود، چنين پاسخ مى‌دهد:

تنها ايمان به خدا و اسلام است كه ما را اين‌گونه با طراوت و سالم نگه داشته است. [٢]

آزادۀ ديگرى قدرت و آرامش روحى خويش را در دوران اسارت از دستاوردهاى اعتقاد به خداوند متعال مى‌داند. [٣]

پايان‌بخش اين بحث، سخنان معاون وقت طرح و عمليات هوانيروز ارتش است كه در بارۀ تأثير ايمان در تلاش پرسنل فنّى و خلبانان اين نيرو ابراز

[١] . حديث ماندگار، ج ٢، ص ٩٢.
[٢] . زندگى در مه (خاطرات آزاده يعقوب مرادى) ، ص ٥٦-٥٧.
[٣] . «احساس ارتباط و نزديكى با خداوند داشتم و اين اعتقاد كه هر واقعه‌اى بر اساس خواست و مشيّت الهى مى‌تواند باشد، آسودگى خيالى در من پديد آورده بود و در اسارت طولانى-اگر صدسال هم طول مى‌كشيد-احساس ضعف و سستى نمى‌كردم. . . در تنگ تنهايى زندان، به اين حقيقت زيبا و عزيز رسيدم كه خوشبختى و آرامش واقعى، فقط و فقط در اثر توجّه به معنويات حاصل مى‌شود و هيچ عامل ديگرى قادر نيست تا انسان را به سعادت برساند و هركس بيش‌تر با معنويات مأنوس شود، بيش‌تر احساس آرامش و سعادت خواهد داشت» . (سال‌هاى تنهايى، خاطرات خلبان آزاده هوشنگ شروين، به كوشش رضا بنده‌خدا، ص ١١١) .