آن شخص را به مخاطره افكند؛ سكّوى ثابت را منهدم كند يا باعث وارد آمدن خسارتى به آن شود كه به مخاطره افتادن ايمنى آن سكّو را محتمل سازد؛ به هر طريقى شىء يا ماده‌اى در سكّوى ثابت قرار دهد يا باعث قرار گرفتن آن شود كه احتمال برود آن سكّوى ثابت را منهدم نمايد يا احتمالاً باعث به مخاطره افتادن ايمنى آن شود؛ يا در ارتباط با ارتكاب يا شروع به ارتكاب هر يك از جرائم ياد شده، شخص را مجروح سازد يا به قتل برساند.

ب) اقدام بر ضد گروههاى خاص:

سران دولت يا حكومت و مأموران ديپلماتيك، آماج‌هاى دلخواه تروريسم بين‌الملل بوده‌اند. تأثيرات اين گونه حملات تروريستى، به ويژه از آن رو شديد است كه نه فقط ايمنى اين اشخاص را به مخاطره مى‌افكند، بلكه براى حفظ روابط معمول بين‌المللى هم كه لازمۀ همكارى ميان دولت‌هاست تهديدى جدّى است. كارمندان سازمان ملل متحد و ديگر كاركنان وابسته هم كه به ايفاى وظيفه براى ملل متحد اشتغال دارند بيشتر از گذشته در معرض حملات و ديگر اقدامات خشونت بار بوده‌اند. با اين حال، جنبۀ ديگرى از تروريسم بين‌المللى كه نگرانى جدّى جامعۀ بين‌المللى را برانگيخته است گروگان‌گيرى است. سه كنوانسيون چند جانبه در اين باره موجود است كه با حمايت ملل متحد تهيه شده و به طور مستقيم يا غير مستقيم. اين مسائل را مطمح نظر قرار داده است.

يك. كنوانسيون جلوگيرى و مجازات جرائم بر ضد اشخاص مورد حمايت بين‌المللى، از جمله نمايندگان ديپلماتيك. [١]

اين كنوانسيون در مجمع عمومى سازمان ملل متحد در ١٤ دسامبر ١٩٧٣ در نيويورك تنظيم شد (كنوانسيون نيويورك) . كنوانسيون نيويورك، براى مقابله با حملات تروريستى بر ضد «اشخاص مورد حمايت بين‌المللى» كه در مادۀ يك به نحو زير از نظر كنوانسيون تعريف شده‌اند، اقداماتى را مقرّر مى‌دارد:

- رئيس كشور يا هر يك از اعضاى گروهى كه طبق قانون اساسى كشور ذيربط، وظايف رئيس كشور را اعمال مى‌نمايند و رئيس دولت يا وزير امور خارجه، هنگامى كه هر يك از اين اشخاص در سرزمين يك كشور خارجى به سر برند و همچنين اعضاى خانواده‌شان كه همراه آنها باشند.

[١] . اين عهدنامه در ٢٠ فوريه ١٩٩٧ لازم الاجرا شد و ٩٢ دولت تا ١٢ نوامبر ١٩٩٦ به عضويت آن درآمده بودند.