ترور و دفاع مشروع - برجی، یعقوبعلی - الصفحة ١٣٥ - ٣ تخريب اماكن عمومى و آلوده كردن آبها

فقيهان اين موارد را در فقه متعرض شده‌اند كه براى رعايت اختصار از ذكر آنها خوددارى مى‌شود. استفاده از اين گونه مواد به قصد ترساندن مردم و سلب آسايش و امنيت از جامعه از مصاديق محارب است و از نگاه فقه همان كيفرهاى سنگين محارب را دارد. مرحوم آية الله سبزوارى نوشته است:

اگر آب يا آتش بفرستد يا از سموم به قصد محاربه و ترساندن مردم استفاده كند حكم محاربه را دارد.

در مقام استدلال فرموده، اين موارد از مصاديق محاربه است و عمومات محاربه اين قبيل موارد را شامل مى‌شود. افزون بر اين كه از روايت سكونى نيز مى‌توان حكم را استفاده كرد. سكونى از جعفر از امام على (ع) روايت كرده كه فرمود:

درباره كسى كه در خانه ديگرى آتش افروخته و باعث سوختن خانه و متاع خانه شده امام (ع) فرمودند: آن شخص بايد قيمت خانه و متاع خانه را به عنوان غرامت بپردازد و سپس كشته شود. [١]