شايد تعبير «تجريد سلاح» كه در تعريف اكثر فقيهان آمده است، در مقام بيان حكم مصداق خارجى محاربه در زمان ائمه بوده، در ايجاد و تحقق عنوان محاربه، صرف قصد ايجاد خوف و وحشت يا قصد برهم زدن نظم و امنيت اجتماعى كافى باشد، بنابر اين به كار بردن انواع سلاح اعم از سرد و گرم، بمب‌گذارى، انفجار، ترور و هر اقدامى كه منجر به سلب امنيت اجتماعى گردد، در صورتى كه همراه با قصد باشد براى تحقق محاربه كافى است. بعضى روايات هم مؤيد اين تعميم هستند. [٤]

دو. عدم تأثير زمان و مكان: در اغلب تعاريف به اين ركن تصريح شده و فقيهان بر اين باورند كه شب و روز، خشكى و دريا، شهر و بيرون شهر در تحقق اين جرم تأثيرى ندارد. [٥]اما نسبت به سرزمين اسلامى و غير اسلامى ميان فقيهان اختلاف است. صاحب جواهر به اين اختلاف اشاره كرده و نظر كسانى را كه قيد «ترساندن مسلمان» يا «وقوع عمل در سرزمين اسلامى» در محارب ذكر كرده‌اند برخلاف عموم آيه مى‌داند و عموم آيه را شامل تمام كسانى دانسته كه ترساندن آنان حرام است.

سه. شخصيت مرتكب جرم: اكثر فقيهان تصريح كرده‌اند كه فرقى نمى‌كند مرتكب جرم مسلمان باشد يا كافر، مرد باشد يا زن، اهل ريبه [٦]باشد يا نباشد، متعدد باشد يا يك فرد. [٧]

[١] . كشف الغطاء، ج ٤، ص ٤٢٥.
[٢] . علامه حلى، قواعد الاحكام، چاپ شده در سلسلة الينابيع الفقهيه، ج ٢٣، ص ٤٣١.
[٣] . جواهر الكلام، ج ٤١، ص ٥٦٦.
[٤] . مانند روايت سكونى از امام على كه بر كسى كه خانه مردم را آتش زند علاوه بر جبران خسارت حكم قتل را صادر كردند و بنابر اين كه حكم بر اساس محارب بودن شخص باشد نه عنوان ديگر، (وسائل الشيعه، ج ١٨، ص ٥٣٨) .
[٥] . ر. ك به: المقنعه، سلسلة ينابيع الفقهيّة، ج ٢٣، ص ٤٤؛ النهاية، همان ص ١٠١؛ المهذّب، همان، ص ١٧٠؛ شرايع الاسلام، همان، ص ٣٥٠؛ . . . جواهر الكلام، ج ٤١، ص٥٦٦.
[٦] . مراد از اهل ريبه كه در تعريف بعضى از فقيهان آمده، كسانى هستند كه احتمال انجام محاربه از ناحيه آنان وجود دارد، روحيات آنان به نحوى است كه موجب ايجاد شك در اطرافيان خود نسبت به ارتكاب جرم محاربه مى‌كند. افراد شرور، كسانى كه به فساد اشتهار دارند مانند راهزنان، سارقان حرفه‌اى.
[٧] . ابن ادريس، السرائر، سلسلة ينابيع الفقهيّة، ص ٢٧٦ و محقّق حلّى، شرايع الاسلام، همان، ص ٣٥٠، . . .