به همين خاطر، با حمايت ايكائو، چهار كنوانسيون چند جانبه تهيه و تصويب شده است كه به ترتيب، اعمال غيرقانونى ارتكابى در هواپيما، تصرّف غيرقانونى هواپيما و اقدامات مجرمانه بر ضد امنيت هواپيماهاى غير نظامى و در فرودگاه‌هاى بين‌المللى را پوشش مى‌دهد. دو سند ديگر هم كه يكى به اعمال تروريستى بر ضد دريانوردى تجارى و ديگرى به اقدامات تروريستى بر ضد سكّوهاى ثابت مستقر در فلات قاره مربوط مى‌شود، با حمايت سازمان بين‌المللى دريايى منعقد شده است.

يك. كنوانسيون راجع به جرائم و برخى اعمال ارتكابى ديگر در هواپيما: [١]اين كنوانسيون كه در ١٤ سپتامبر ١٩٦٣ در توكيو امضا شد (كنوانسيون توكيو) اولين سند چندجانبۀ حقوقى بود كه به معضل رو به رشد هواپيماربايى پرداخت. هدف اصلى اين كنوانسيون، ايجاد صلاحيت اوليه و اصلى براى دولت محل ثبت هواپيما در خصوص جرائم ارتكابى در هواپيماى غير نظامى در حال پرواز در سرزمين خود يا بر فراز درياى آزاد يا در هر منطقه‌اى خارج از سرزمين دولت محل ثبت مى‌باشد (مواد ١ و ٣) . گرچه اين كنوانسيون، هيچ تعريف يا فهرستى از جرائم خاص يا اعمالى كه بايد سركوب شود ارائه نمى‌كند، اما مادّۀ ١١ آن، به نوع خاصى از تروريسم يعنى راهزنى هوايى پرداخته است.

دو. كنوانسيون جلوگيرى از تصرّف غيرقانونى هواپيما: [٢]اين كنوانسيون كه در ١٦ دسامبر ١٩٧٠ در لاهه امضا شد (كنوانسيون لاهه) ، درصدد تقويت سيستم همكارى بين‌المللى ايجاد شده به وسيلۀ كنوانسيون ١٩٦٣ توكيو مى‌باشد. اين هدف، با تعريف جرم هواپيماربايى (مادۀ ١) ، الزام كشورهاى عضو به وضع «مجازات‌هاى شديد» براى جرم مذكور در قوانين ملى خود (مادۀ ٢) و الزام دولت عضوى كه مجرم ادعايى در سرزمين آن يافت شده به استرداد او به

[١] . اين عهدنامه از ٤ دسامبر ١٩٦٩ لازم الاجرا شد و تا ١٢ نوامبر ١٩٩٦ تعداد ١٥٩ دولت آن را تصويب كرده يا به آن‌ملحق شده بودند.
[٢] . اين كنوانسيون از ٤ اكتبر ١٩٧١ قوّت اجرائى يافت و تا ١٢ نوامبر ١٩٩٦ تعداد ١٥٩ دولت به عضويت آن درآمده‌بودند.