پندهاى رسول اعظم به عبد الله ابن مسعود - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٠ - ٥ - علامت زهد

مى‌خورد. وَ يَقُولُونَ لِلْناسِ حُسْناً افراد صابر با مردم سخن نيك و زيبا مى گويند.

يابْنَ مَسعُود وَالَّذي بَعَثَني بِالْحَقِّ انَّ هؤُلاءِ هُمُ الصّابِرُونَ اى ابن مسعود، قسم به خدائى كه مرا به حق مبعوث كرد اينها صابران هستند.

﴿فَمَنْ شَرَحَ اللهُ صَدْرَهُ لِلْاسْلامِ فَهُوَ عَلي نُورٍ مِّن رَّبِّهِ﴾ [١] كسى كه خدا به او شرح صدر بدهد و سينه اش را براى اسلام باز كند، نورانى است.

فَانّ النُّورَ اذا وَقَعَ فِي القَلْبِ انْشَرَحَ وَ انْفَسَحَ زمانى كه نور در قلب واقع شود، شرح صدر پيدا مى كند. اگر دل انسان نورانى شد خانه خدا مى شود و سخنى كه از خانه خدا بر آيد بر دل ها نشيند و درون انسانها را متحول مى‌سازد. خدا رحمت كند مرحوم آيت الله آقاى سيد حسن فربد را، مرد بزرگوار و صاحب نفس بود. وقتى دراراك اقامه جماعت مى‌كرد، جمعيت زيادى پشت سر ايشان نماز مى‌خواندند. يكى از بستگان او كه منحرف بود، در جماعت ايشان شركت كرد. بعد از نماز به آقا سلام كرد و دست ايشان را بوسيد. آيت الله آقا سيد حسن به او فرمودند: فلانى آيا بس نيست آيا نمى خواهى عوض شوى؟ همين يك جمله آنقدر در او اثر كرد كه نقل مى‌كنند اصلاح شد واز افراد بسيار خوب گرديد.

٥- علامت زهد

فَقيلَ يا رَسُولَ الله فَهَلْ مِنْ ذلِكَ مِنْ عَلامَة عرض كردند يا رسول الله آيا علامتى هست كه نور در دل آمده يا خير فَقَالَ نَعَم‌

[١]. سوره زمر آيه ٢٢.