پندهاى رسول اعظم به عبد الله ابن مسعود - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١١٨ - ٤٣ - تأخير در توبه

فاجِرٍ) [١] حكومت نعمت بزرگى است، اگر نباشد حيثيت و آبرو براى كسى باقى نمى ماند زيرا هميشه در بين مردم افرادى بودند كه جامعه را به هم زده و بى بند و بارى به وجود مى‌آورند. دليل اين كه انسان ﴿لَفي خُسرٍ﴾ است اين است كه ﴿لِيَفْجُرَ امامَه﴾ مى‌خواهد جلو او باز باشد.

ايّاكَ انْ تَسْتَنَّ سُنَّةَ بِدْعَةٍ مواظب باش در بين مردم بدعت گذارى نكنى. اگر كسى سنت بدى بر جاى گذاشت علاوه بر گناه بدعت گذارى گناه هر كس كه آن را انجام دهد بر گردن اوست. خدا لعنت كند كسانى كه حجاب را از بين بردند تا روزى كه موى زنان مشخص است گناهش براى آن‌ها نيز هست. آن‌ها حجاب را از ميان زنان برداشتند. امروزه چقدر زحمت مى‌خواهد كه زن‌ها را باحجاب كنند. حياها رفت حال آوردنش سخت است. اگر كسى باعث سنت بدى شد چنانچه مطابق ميل و شهوت مردم هم باشد ديگر آن را رها نمى كنند.

پس مواظبت كنيد هيچگاه بدعتى از شما گذاشته نشود كه وزر و وبال آن براى شما بماند.

فَانَّ العَبْدَ اذا اسْتَنَّ سُنَّةً لَحِقَهُ وِزْرَ ما عَمِلَ بِها اگر كسى سنتى را به جاى گذاشت وزر آن عمل هم براى اوست.

قال الله تعالى ﴿وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ﴾ [٢] آن چه كه به دنبال بدعت و ايجاد سنت سيئه مى آيد در دفترچه بدعت گذار نوشته مى شود. فرداى قيامت با حجم سنگين پرونده‌ى گناهان روبرو مى شود

[١]. نهج البلاغة من كلام له فى الخوارج.

[٢]. سوره يس ١٢.