پندهاى رسول اعظم به عبد الله ابن مسعود - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١١٩ - ٤٣ - تأخير در توبه
و تعجب مى كند و مى گويد: من اين همه را انجام ندادم، مى گويند: تو انجام ندادى لكن
بنايش را گذاشتى.
وقال ﴿يُنَبَّئُوا الانْسانُ يَوْمَئِذِ بِما قَدَّمَ وَ اخَّرَ﴾ [١] انسان را به آن چه كه از پيش فرستاده و آن چه كه بعداً مى فرستد آگاه مىكنند. ﴿بِما قَدَّمَ﴾ درست است اما ﴿اخَّرَ﴾ چيست؟ ﴿اخَّرَ﴾ همان كارها و سنتهاى گذاشته شده است كه ديگران بعد از مردن او انجام مىدهند. وقتى آدم را داخل قبرمى گذارند به خاطر كارهايى كه به واسطهى بدعت انجام مى شود او را عذاب مىكنند و مى گويند: خود كردى و مسئوليت آيندگان نيز گردن توست. عزيزان آبروى حوزه علميه و لباس مقدس روحانيت و مراجع و بزرگان مرهون عمل ماست. نكند خدايى ناكرده نسبت به مسئوليتمان بى اهميت باشيم اگر نعوذ بالله در امورات دينى و مذهبى بى اعتنا باشيم، كار ما خيلى سخت تر است. يك طلبه و روحانى بايد از همه جهات نمونه باشد. اما خدا رحمت كند مرحوم امام خمينى اعلى الله مقامه الشريف را، روزى تشريف آوردند منزل ما و در خدمتشان بوديم فرمودند: زمانى در مدرسه فيضيه بودم سحر بلند شدم، دور زدم، ديدم از حجرهها صداى العفو العفو طلبهها بلند است. بعضى از آنها سر به سجده گذاشته و گريه مىكنند و مشغول تلاوت قرآن و دعا هستند اما روزى هم آمدم ديدم همه خواب و خبرى از مناجات و راز و نيازها نيست!
واقعا حالا در منازل چه خبر است؟ آن نالههاى نيمه شب و عبادات شبانه كجاست؟ آن معنويات و روحيات خدايى چه شد؟ چرا وضع اين گونه شده؟ آيا انتظار داريم بركت نرود. پيغمبر اكرم ٦ از
[١]. سوره قيامت آيه ١٣.