پندهاى رسول اعظم به عبد الله ابن مسعود - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٧ - ٤ - علائم صابرين

مقام علمى رسيدند، رساله منتشر نكنند. بعد از مدتى كه به مقام علمى بزرگى رسيدند وصاحب فتوا گرديدند يكى از آنها رساله داد طولى نكشيد كه رساله اش بدست آن عالم ديگر افتاد. از قضا فرزند اين مجتهد صاحب رساله با آن مجتهد ديگر كارى داشت. به خدمت او رسيد. از اوسئوال كرد شما چه كسى هستيد؟ گفت: فرزند فلانى هستم. تا او را شناخت، فرمود: براى پدرت پيغامى دارم كه بايد آن را به ايشان برسانى وپيام من اين است كه به ايشان بگوييد مگر ما قرار نگذاشتيم كه رساله ندهيم چرا شما رساله منتشر كرديد؟ پسر، پيغام را براى پدر آورد. پدر در فكر فرو رفت ولحظه اى تأ مل كرد وفرمود: پاسخ مرا براى ايشان ببر كه من بناى انتشار رساله نداشتم، لكن دو عامل باعث شد تا اين كار را انجام دهم. يكى امرخدا كه استخاره كردم وآيه آمد ﴿يس وَ الْقُرآنِ الحَكيم انَّكَ لَمِنَ المُرْسَلين﴾ [١] فهميدم كه من جزء مرسلين هستم و بايد رساله بدهم و ديگر اينكه عده اى به من تهمت بيسوادى زده بودند.

٤- علائم صابرين‌

﴿قُلْنا يا رَسُولَ الله فَمَنِ الصّابِرُونَ﴾ عبدالله بن مسعود مى گويد: عرض كرديم يا رسول الله صابران كدامند؟ ﴿قالَ الَّذينَ يَصْبِرُونَ عَلي طاعَةِ الله وَ عَنْ مَعْصِيَتِهِ الَّذينَ كَسَبُوا طَيِّباً وَ انْفَقُوا قَصْداً وَ قَدَّمُوا فَضْلًا فَافلَحُوا وَ انْجَحُوا﴾ فرمودند: كسانى هستند كه در عبادت و اطاعت و فرمانبردارى خدا و پرهيز از گناهان صبر مى‌كنند. كسانى كه دنبال رزق و روزى حلال هستند و در خرج كردن و مصرف نيز

[١]. سوره يس آيه ١.