پندهاى رسول اعظم به عبد الله ابن مسعود - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٥٨ - ٥٨ - حفظ زبان

تَنْسَوْنَ انْفُسَكُمْ﴾ [١] از جمله كسانى مباش كه مردم را راهنمايى مى‌كنند و خود را فراموش مى‌نمايند. ما اهل علم چگونه هستيم، اولين مخاطب اين روايت ما روحانيون هستيم در ماه مبارك رمضان و محرم و ايام ديگر مردم را ارشاد مى كنيم، خود چقدر اهل عمل هستيم.

﴿وَ انْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتابَ افَلا تَعْقِلُونَ﴾ [٢] آيا عاقلانه است كه آدم ديگران را از آتش الهى نجات دهد ولى خودش در آتش باشد.

٥٨- حفظ زبان‌

يَابْنَ مَسعُودعَلَيْكَ بِحِفْظِ لِسانِكَ فَانَّ اللهَ تَعالى يَقُولُ ﴿الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلي افْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا ايْديهِمْ وَ تَشْهَدُ ارْجُلُهُمُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ﴾ [٣]. يكى از چيزهايى كه بشر را گرفتار كرده زبان است. هيچ عضوى به قدر زبان براى صاحبش دردسر درست نمى كند. طبق اخبارى كه آمده هر صبح بين زبان و ساير اعضاى بدن يك نوع مكالماتى واقع مى شود و از يكديگر احوال پرسى مى‌كنند و آنها به زبان مى گويند اگر تو بگذارى حال ما خوب است. خداوند كليد كفر و ايمان را به دست زبان داده. اگر كسى لا اله الا الله بگويد پاك مى شود و اگر زبان انكار كند كافر مى شود بنابراين مسئوليت زبان زياد است. تمام فتنه‌هايى كه در جامعه و در بين انسان‌ها به وجود مى آيد به وسيله زبان است، اگر صاحبش آن را آزاد بگذارد و در مقابل، زبان وسيله خير است. با زبان مردم از ضلالت‌ها و گمراهى رهايى مى‌يابند

[١]. سوره بقره آيه ٤٤.

[٢]. سوره بقره آيه ٤٤.

[٣]. سوره يس آيه ٦٥.