پندهاى رسول اعظم به عبد الله ابن مسعود - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٥٢ - ٥٦ - وقار داشتن

﴿وَ الَّذينَ يَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ ازْواجِنا وَ ذُرِّيّاتِنا قُرَّةَ اعْيُنٍ﴾ [١] بندگان خدا كسانى هستند كه مى گويند: خدايا به ما ازواج و فرزندانى عطا كن كه نور چشم ما باشند يعنى مايه عزت و آبرو باشند. چه گرفتارى بزرگى است كه انسان، داراى اولادى باشد كه در ذلت و خوارى زندگى مى‌كنند مايه ننگ و آبروريزى پدر و مادرند. حضرت ابراهيم ٧ از خدا خواست ﴿وَ اصْلِحْ لي في ذُرِّيَّتي﴾ [٢] فرزندان مرا صالح گردان و در جاى ديگر قرآن آمده ﴿قالَ رَبِّ هَبْ لي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً﴾ [٣] حضرت زكريا عرض كرد: خدايا مرا به لطف خويش فرزندانى پاك سرشت عطا فرما. چرا بعضى به فكر فرزندان و تربيت آنها نيستند هر طورى پرورش يابند براى آنها مسئله اى نيست.

﴿وَ اجَعَلْنا لِلْمُتَّقينَ اماماً﴾ [٤] مى گويند: خدايا مرا براى متقين، امام قرار بده. كسى كه بناست امام متقين و مؤمنين باشد خيلى بايد خود ساخته باشد. مرحوم حاج ملا آقاجان زنجانى (رحمه الله) مرد بزرگوار و خود ساخته و داراى منبرى عجيب بود. در بالاى منبر نگاهى به جمعيت مى‌كرد بعد مى فرمود: هر كس جنب است و زن‌هايى كه در عادت ماهانه هستند از مجلس بيرون بروند، زيرا با بودن اين‌ها نمى توانم روضه بخوانم. بعضى مى‌گفتند: حاج آقا در مجلس، چنين افرادى نيستند مى فرمود: چرا هستند بايد بيرون بروند مى‌گفتند حاج آقا چرا اين طور مى فرماييد؟ ايشان مى‌گفت: چون در مجلسى كه اين‌ها باشند حضرت زهرا ٣ تشريف نمى آورند. وقتى روضه مى‌خواند، غوغا

[١]. سوره فرقان آيه ٧٤.

[٢]. سوره احقاف آيه ١٥.

[٣]. سوره آل عمران آيه ٣٨.

[٤]. سوره فرقان آيه ٧٤.