ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٢ - ٤ گناه و نافرمانى
شرايطى، مشكلات، مصائب و سختىهاى فراوان متوجه حضرت و اصحاب او شده و شدايد مضاعف خواهد گشت. روايات ذيل اين سختىها را با بيان گوناگون گزارش كردهاند. ١. ابوبصير از امام صادق (ع) نقل كرده كه فرمود: اين چه شتابى است كه مردم در خصوص قيام حضرت قائم مىكنند! پس به خدا سوگند كه لباس او نيست مگر كلفت و ضخيم و خوراكش نيست مگر درشت و نيست او مگر [با] شمشير و مرگ زير سايه شمشير». ١٤
اين روايت به خوبى شدايد و سختىهاى زمان ظهور حضرت را با لحن خاصى مطرح كرده و با اظهار تعجب از شتاب و عجله مردم براى ظهور حضرت، حكايت از اين مىكند كه هر كسى تاب و تحمل اين مشكلات را ندارد و تنها كسانى كه از راحتطلبى و عاقبتخواهى به دورند مىتوانند همراه و يار وفادار حضرت باشند. ٢. مفضل بن عمر مىگويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه احوال حضرت قائم (ع) را ذكر مىكرد، پس به حضرت گفتم: من اميدوارم كه امر [حضرت مهدى (ع)] در آسانى باشد. امام (ع) فرمود: «چنين نيست تا جايى كه خون و عرق را مسح مىكنيد». ١٥
٣. معمر بن خلاد روايت كرده كه در خدمت امام رضا (ع) سخن از حضرت قائم (ع) شد. امام فرمود: «امنيت و آرامش شما در اين ايام و امروز بيشتر است از امنيتتان در آن روز». جمع حاضر گفتند: اين چگونه است؟ امام فرمود: «اگر قائم ما قيام و خروج نمايد، نمىباشد مگر شدتها و جارى شدن خونها و خواب بر روى زينها و لباس حضرت قائم (ع) نيست مگر كلفت و طعامش نيست مگر درشت». ١٦
تعبير «خواب بر روى زينها» حكايتگر اين حقيقت است كه به قدرى جنگ و قتال و برخورد زياد است كه مبارزان دائم بر روى اسب بوده و گويا فرصت پايين آمدن و استراحت كردن روى زمين را ندارند.
به هر روى، وجود امام و حضور او، در زمان شدايد و همراهى با سختىهاست، از اين رو عافيتطلبان مشكلات را برنتابيده، از حضرت روى برگردانده و بدتر با او مقابله مىكنند. حقيقت آن است كه اگر بقيه ائمه (ع) نيز مجال حكومت مىيافتند، به دليل دشوارىهايى كه بر سر راهشان قرار داشت و مخالفتهايى كه از سوى دشمنان مىشد و ستيزهجويىهايى كه از ناحيه ستمگران به وجود مىآمد، هميارى و همدلى و همكارى بسيارى از مدعيان محبت به اهل بيت كمرنگ مىشد و چه بسا به مخالفت مىكشيد. روايت ذيل در اين زمينه قابل تدبر است:
عمرو بن شمر مىگويد، در خانه امام صادق (ع) بودم و خانه مملو از جمعيت بود. پس مردم از حضرت سؤال مىكردند و او به همه آنها پاسخ مىداد. پس [در اين حال] من از يك سمت خانه گريه كردم، پس امام فرمود: «يا عمرو! چه چيزى تو را مىگرياند؟» گفتم: فدايت شوم چگونه نگريم و حال آنكه در ميان اين امت مانند تو هست كه درها به رويت بسته و پرده انكار بر تو افكنده شده است؟! پس امام فرمود: «يا عمرو، گريه مكن، [زيرا هماكنون كه ما بر مسند خلافت و حكومت نيستيم] چيزهاى لذيذ مىخوريم و لباسهاى نرم مىپوشيم [ولى] اگر آنچه كه تو مىگويى مىشد [يعنى خلافت و حكومت در دست ما بود] نمىشد مگر خوردن چيزهاى درشت (و سفت) و پوشيدن لباسهاى خشن مانند اميرالمؤمنين على بن ابىطالب (ع) [كه به دليل حاكميتش او و يارانش چه سختىها و شدايدى را تحمل كردند] و اگر اينگونه نباشد [و ما به وظيفه اصلى خويش در زمان تصدى حكومت عمل ننماييم بايد در ميان زنجيرهاى آتشين جهنّم آنها را علاج بكنيم». ١٧
٤. گناه و نافرمانى
يكى ديگر از علل روگردانى در عصر ظهور، معصيت و گناه است. فرد خطاكار و نافرمان از اوامر و نواهى الهى، نتيجه عمل ناپسند و زشت خود را خواهد ديد و يكى از مواقع اين مسئله هنگام خروج و قيام حضرت خواهد بود. انسانى كه مدام گناه مىكند و توبه را پيشه خود نمىسازد، فردى كه غرق در حرامها و نبايدها است و فكرى به حال خويش نمىكند، چوب اين تخطّىها را خواهد خورد و در زمان ظهور حضرت ولىعصر (ع) گناهان او را به جايى مىكشاند كه نه تنها از حضرت رو برمىگرداند بلكه در صف مخالفان او نيز قرار مىگيرد. از همين روست كه ائمه (ع) با لحنهاى گوناگون توصيه مىكنند كه ياران مهدى (ع) و دوستداران و محبان وى بايد متقى و پارسا باشند. ١٨ بايد از خداوند متعال و نبى اكرم (ص) و اهل بيت (ع) با تضرع خواست كه ما در زمره اعراض كنندگان و روىگردانان از حضرت مهدى (ع) نباشيم كه جز خسران دنيوى و اخروى نتيجهاى ديگر نخواهد داشت.
پىنوشتها در دفتر مجله موجود است.