آنچنان كه از روايات برمى‌آيد، يكى از بزرگ‌ترين فتنه‌هاى مقارن ظهور، درگيرى ويژه اى است كه در منطقه «قرقيسيا» در سوريه رخ مى‌دهد. هم در منابع شيعى و هم در منابع اهل سنت به اين نبرد اشاره و از جزئيات آن خبر داده شده است. مقاله حاضر تنها در پى آن است كه گزارشى اجمالى از آنچه در اين منابع آمده، ارائه نمايد. ان‌شاءالله تحليل جامع‌تر اين رويداد را در فرصتى ديگر پى مى‌گيريم. در اين مقاله ابتدا پاره‌اى از روايات شيعه و اهل سنت را كه در آنها به گستردگى و بزرگى نبرد قرقيسيا اشاره شده، نقل مى‌كنيم و در ادامه نيز به بررسى موقعيت جغرافيايى اين منطقه، دلايل و زمينه‌هاى بروز اين نبرد، طرفين نبرد و زمان وقوع آن مى‌پردازيم سپس به اجمال اين واقعه را با حادثه آرمگدون كه از جانب مسيحيان صهيونيست تبليغ مى شود، مقايسه مى كنيم.

روايت هاى اسلامى خبر از وقوع جنگ ها، فتنه‌ها و آشوب هاى گسترده و فراوانى در آخرالزّمان، در آستانه ظهور امام مهدى (ع) مى‌دهند؛ فتنه‌هايى كه پى‌درپى مى‌رسند و سرزمين هاى بسيارى را در برمى‌گيرند. رسول گرامى اسلام (ص) از اين فتنه‌ها و آشوب ها چنين ياد مى‌كنند: «فتنه‌اى به پا مى‌شود و به دنبال آن فتنه‌اى ديگر برمى‌خيزد. فتنه اوّلى در مقايسه با دومى همانند تازيانه خوردن در مقايسه با ضربات لبه تيز شمشير است! سپس فتنه‌اى پديد مى‌آيد كه همه محرّمات در آن حلال شمرده شود! آنگاه خلافت به بهترين مردم روى زمين مى‌رسد، در حالى كه او در خانه‌اش نشسته باشد».[١] آن حضرت در روايت ديگرى به گستردگى و تنوع اين فتنه‌ها اشاره كرده، مى‌فرمايند: «بعد از من چهار فتنه بر شما فرود آيد كه در اوّلى خون ها مباح مى‌شود، در دومى خون ها و ثروت‌ها مباح مى‌گردد، در سومى خون ها و ثروت ها و ناموس ها مباح مى‌شود و در چهارمى آشوبى كور و كر جهان را مضطرب مى‌سازد آنچنان كه كشتى غول پيكر آب هاى مجاور را مضطرب كند، اين فتنه شما را زير پر مى‌گيرد و عراق را مى‌پوشاند و در جزيره دست و پا مى‌زند، مردم تلخى حوادث و فشار آشوب را لمس مى‌كنند، آنچنان كه پوست به هنگام دباغى شدن فشار وارده را لمس مى‌كند. كسى قدرت يك كلمه سخن گفتن نخواهد داشت! اين فتنه در نقطه‌اى آرام نمى‌يابد جز پس از آنكه در نقطه‌اى ديگر بيداد كند».[٢]