ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٠ - دمشق در آخرالزمان

دمشق در آخرالزمان‌

دمشق يا دمشق الشام يا به اختصار شام، پايتخت و بزرگ‌ترين شهر سوريه است. بنا به قول مشهور، حضرت زينب (س) در آنجا وفات يافت و حرم مطهر ايشان در منطقه زينبيه دمشق واقع است. خالدبن وليد در سال ١٤ قمرى آن را تصرف كرد و دوره حاكميت هزارساله غربيان بر آن منطقه برافتاد. معاويه در سال ٣٦ ق. آنجا را مقرّ خويش ساخت و تا سال ١٢٧ كه مروان بن محمد، حران را پايتخت قرار داد دمشق پايتخت امويان بود.

درباره وجه تسميه دمشق برخى گفته‌اند به اسم بانى آن ناميده شده است كه «دماشق بن ارم بن سام بن نوح» مى‌باشد و نيز گفته‌اند كه آن را جيرون بن سعدبن عادبن ارم بن سام بن نوح بنا كرد و «ارم ذات العماد» ناميد. و روايت كرده‌اند كه دمشق محل خانه حضرت نوح بود و او چوب‌هاى كشتى خود را از كوه لبنان فراهم مى‌آورد.

در مورد فتنه‌ها و علائم ظهور و آنچه در دمشق اتفاق مى‌افتد، روايات بسيارى از شورش‌ها، جنگ‌ها و زلزله‌ها در شام و دمشق، خبر مى‌دهد. امّا از آنجا كه سفيانى از دمشق خروج مى‌كند، نقش آنجا پررنگ‌تر مى‌شود. در برخى از روايات سفيانى از «وادى يابس» (مرز بين سوريه و اردن) ظهور مى‌كند و در برخى ديگر از دمشق مى‌آيد.

در «غيبت» نعمانى به نقل از امام باقر (ع) آمده است:

«منتظر بانگ سفيانى باشيد كه به طور ناگهانى از دمشق شنيده مى شود، در اين بانگ فرج عظيمى براى شماست، زيرا كه اين بانگ نويد بخش پيروزى بزرگ شماست».[١] در مورد حوادث زمينه‌ساز خروج سفيانى از پيامبر اكرم (ص) روايت شده است: «هنگامى كه كافرى در شام به هلاكت رسد، اصهب كافر قيام مى‌كند و تسخير مركز، بر او سخت مى‌شود و طولى نمى‌كشد كه او نيز كشته مى‌شود ...»[٢] كامل سليمان نويسنده كتاب «يوم الخلاص» مى‌گويد، مراد از مركز در اين حديث دمشق است كه اصهب در آنجا توسط سفيانى به هلاكت مى‌رسد. همچنين در حديث ديگرى آمده است: «هنگامى كه آسياب بنى‌عباس بچرخد و پرچمداران‌