حلب شهرى است از بلاد كهن شامات كه امروزه در شمال سوريه واقع شده است. حلب به معناى «شير» خوراكى است. گفته شده حضرت ابراهيم (ع) در آنجا شير گوسفندان خود را مى‌دوشيد و به فقيران مى‌داد.[١] پيش از ميلاد مسيح (ع) هيتى‌ها، آشورى‌ها، مصرى‌ها، يونانى‌ها و هخامنشيان و سلوكيان در آنجا حكمرانى مى‌كردند. اين شهر توسط ابوعبيده جراح، سردار سپاه خالد بن وليد توسط مسلمانان فتح شد.

يكى از شهرهايى كه نام آنها در روايات آخر الزمان ديده مى‌شود، شهر حلب است. در بيشتر روايات اين شهر به عنوان يكى از كُوَر خمس (مناطق پنج‌گانه) ذكر شده است كه در آخرالزمان تحت سيطره سفيانى در مى‌آيد.

در بيان قحطى‌ها و كشتارهاى آخرالزّمان در حلب، به نقل از اميرالمؤمنين (ع) چنين آمده است: «شهر زوراء (بغداد) در اثر شورش‌ها و فتنه‌ها ويران مى‌شود، شهر واسط در اثر طغيان آب خراب مى‌گردد. مردم آذربايجان به وسيله طاعون هلاك مى‌شوند، مردم موصل از گرسنگى و گرانى مى‌ميرند، شهر حلب در زير صاعقه از بين مى‌رود و ...»[٢] همچنين از آن حضرت (ع) نقل شده است كه: «... بدا به حال حلب از محاصره آنان» اين روايت در مورد سيطره يافتن سپاهيان سفيانى بر مناطق پنج‌گانه است.

پيامبر اكرم (ص) در مورد سپاه سفيانى و چگونگى حركت او مى‌فرمايد: «سفيانى با ٣٦٠٠ اسب سوار حركت كرده، وارد دمشق مى‌شود، و ماه رمضان فرا نمى‌رسد جز اينكه ٣٠ هزار نفر از قبيله كلب با او بيعت مى‌كنند. آنگاه سپاه مجهّزى را به عراق مى‌فرستد و ١٠٠ هزار نفر را در بغداد طعمه شمشير مى‌سازد. سپس دامنه جنگ به كوفه كشيده مى‌شود و شهر كوفه توسط آنان تاراج مى‌شود.»

كامل سليمان در اثر ارزشمند خود «يوم الخلاص» مى‌نويسد، حركت‌هاى ايذايى و يورش‌هاى ناجوانمردانه او به دمشق و حلب و حمص و رقّه، پس از درگيرى‌هاى قيس و ابقع و اصهب و يمانى آغاز مى‌شود.

بنابراين شورش سفيانى از دمشق و با تصرف آن، آغاز مى‌شود؛ بدين‌گونه كه اصهب و ابقع را كه مدعيان حاكميت بر مردم جهان هستند، شكست مى‌دهد و بر منبر دمشق بالا مى‌رود و از بنى‌كلب بيعت مى‌گيرد تا او