ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥١ - ٣ راحت طلبى و عافيت گرايى
است:
ابوبصير مىگويد، از امام صادق (ع) در خصوص تفسير و معنى آيه «يعرف المجرمون بسيماهم؛ ٦ مجرمان به چهرههايشان شناخته مىشوند» پرسش نمودم، حضرت فرمود: «خدا ايشان را مىشناسد ولكن اين آيه درباره حضرت قائم (ع) نازل شده است كه مجرمان را به چهره و سيماى ظاهرىشان مىشناسد، پس او و اصحابش مجرمان را با شمشير سخت مىزنند و از ميان مىبرند». ٧
در اين حديث يكى از معانى آيه «يُعْرَفُالْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ» شناخت حضرت مهدى از چهره ظاهرى مجرمان دانسته شده و اين نكته نيز مورد تأكيد است كه ولىعصر (ع) در مواجهه با مجرمان با شدت برخورد كرده، او و يارانش آنان را از ميان مىبرند. به هر روى بايد اين به حقيقت توجه داشت كه روش «بقيةالله» با روش ائمه و انبياى ديگر متفاوت است. آن آيت عظما، مأموريت خاصّى دارد و حساب خاص. در عين آنكه اسلام و حق را پياده مىسازد، ولى در سيره و روش، با معصومان ديگر متفاوت است و از اينرو داراى فضيلت ويژهاى است كه شخصيتى مانند امام صادق (ع) مىفرمايد: «اگر او را درك مىكردم همه دوران حيات و زندگى خويش را به او خدمت مىنمودم». ٨
٢. عبدالله بن عطا مىگويد از امام باقر (ع) پرسيدم، هنگامى كه قائم (ع) قيام مىفرمايد به كدام روش در ميان مردم پيش مىرود؟ حضرت فرمود: «آنچه را قبل از او رايج بوده است از ميان مىبرد [و كنار مىگذارد] چنانكه رسول خدا (ص) چنين كرد و اسلام را به صورت جديد استيناف مىكند [يعنى اسلام را به همان صورت ناب و اصيلى كه داشته عرضه مىفرمايد]». ٩
٣. ابوبصير مىگويد، امام باقر (ع) فرمود: «حضرت قائم به امر جديد و كتاب جديد و حكم جديد ١٠ كه بر عرب سخت است، قيام مىفرمايد و شأنش جز شمشير نمىباشد و توبه [ظاهرى] كسى را نمىپذيرد [و در اين روش و سيره خويش] سرزنش سرزنشكنندگان او را از اجراى احكام الهى باز نمىدارد». ١١
٤. محمد بن مسلم مىگويد، از امام باقر (ع) شنيدم كه مىفرمود: «اگر مردم مىدانستند كه حضرت قائم هنگام خروج و ظهور چه خواهد كرد، بيشترشان دوست داشتند كه او را نبينند، به خاطر كثرت كشتار انسانها». آگاه شويد كه آن حضرت از [گروهى] آغاز نمىكند مگر قريش، پس از ايشان نمىستاند مگر شمشير را و به ايشان نمىدهد مگر شمشير را [يعنى با ايشان به شدت مىجنگد]؛ [اين مقاتله و كشتار توسط حضرت به حدى است كه] حتى بسيارى از مردم [به دليل عدم ثبات عقيدتى و عملى و تزلزل و ترديد در سيره حضرت ولىعصر (ع)] مىگويند: اين مرد [يعنى مهدى (ع)] از آل محمد نيست، زيرا اگر از آل محمد بود] همچون رسول اكرم (ص)] به مخالفان رحم مىكرد». ١٢
ناگفته نماند كه اوّلًا، سختگيرىهاى خاصّ حضرت در ابتداى ظهور، جهت از ميان بردن اهل باطل است، امّا پس از آن، وضعيت چه از نظر معنوى و معرفتى و چه از حيث امكانات مادى، آسايش، امنيّت و عدالت ارتقا مىيابد. ١٣
ثانياً، با توجه به قرائن و شواهد موجود در روايات، عدم پذيرش توبه ظاهرى مخالفان از سوى حضرت ولىعصر (ع) ناظر به گناهان شخصى و توبه در امور فردى نيست، بلكه براساس فلسفه قيام حضرت، مقصود مفسدان اجتماعىاند كه با مخالفت و عناد خويش جامعه را از مسير توحيد و انسانيت منحرف مىسازند و در برخورد با مهدى (ع) مىخواهند پشت نقاب توبه ظاهرى، خويش را مخفى ساخته و در زمان مناسب فساد و اغواگرى و انحراف را در جامعه ترويج كنند.
امّا از آنجا كه در زمان حضرت، بنا بر حاكميت توحيد است، ديگر به اين گروه مهلت داده نمىشود و توبه دروغينشان مقبول نمىافتد.
٣. راحتطلبى و عافيتگرايى
از علل ديگرى كه موجب مىشود مؤمنانى كه به حضرت اعتقاد دارند، پس از عصر ظهور، حضرت را قبول نكنند بلكه در برابر او بايستند، راحتطلبى و عافيتگرايى است كه متأسفانه انسانها به آن عادت داشته و معمولًا چنيناند. در علائم مقارن ظهور آمد كه خروج حضرت در كشاكش جنگى بزرگ و خونريزى شديد و قتالى عظيم و فتنههاى بسيار و ناامنىهاى فوقالعاده و مرضهاى ناگوار و بلاياى بىشمارى است كه در تمامى جهان وجود داشته و مركز آن در خاورميانه است. در اين ميان، حضرت كه ظهور مىفرمايند، خود نيز در صفى مستقل با ياران صديقشان در برابر مخالفان، معاندان و منافقان مىايستند و با آنها به قتال مىپردازند. واضح است كه در چنين