اين باب مى‌نويسد: هدايتِ بندگانِ خدا يكى از شئون امامت امام (ع) است، پس هر كس به توفيق الهى بتواند وسيله هدايتِ گروهى شود، در حقيقت آن حضرت را در امر ترويج و تبليغ دين يارى كرده و با اين عمل نصرت الهى را محقّق نموده است. بنابراين هر كس به هر شكلى كه براى او ممكن است بايد در راهنمايى افراد گمراه و نادان تلاش كند كه اين شيوه، از بهترين عبادت‌ها و باعث نزديكى به پروردگار است و مقصود از زنده كردن [نفس‌] در اين آيه شريفه‌ «وَمَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً؛[١] هر كس نَفْسى را زنده كند، گويا تمام مردم را زنده كرده است» همين هدايت است و اين تكليف بيشتر متوجه علما است.[٢]

٣. يارى امام زمان (ع) با تحصيل علوم و معارف دينى: شخص مؤمن با كوشش در فراگيرى علوم و معارف دينى، در حقيقت امام عصر (ع) را يارى كرده است، زيرا اوّلًا خودِ انسان از جمله كسانى است كه هدايتِ او از شئون امام است، پس همان طور كه به هدايت ديگران، يارى امام (ع) حاصل مى‌شود، فراهم آوردن وسايل هدايت خود نيز يارى آن حضرت به حساب مى‌آيد، ثانياً: آموختن علوم دينى، مقدمه راهنمايى خلق است. وقتى نور علم پيدا شد، ديگران نيز از روشنايى آن بهره‌مند مى‌شوند و بدين وسيله يارى امام زمان (ع) تحقّق پيدا مى‌كند.[٣]

٤. يارى امام عصر (ع) با امر به معروف و نهى از منكر: يكى ديگر از راه‌ها و شيوه‌هاى يارى امام عصر (ع)، انجام دو فريضه امر به معروف و نهى از منكر است كه اگر با شرايط آن انجام شود، آثار ظاهرى و باطنى را به دنبال دارد. آثار ظاهرى اين دو فريضه در اين راستا اين است كه: به وسيله امر به معروف، تاركان كارهاى نيكو، آنها را به جا مى‌آورند و همچنين با نهى از منكر گناهكاران يا كلّاً گناه را ترك مى‌كنند يا كمتر انجام مى‌دهند.

و در اين آثار ظاهرى، نوعى نصرت و يارى امام زمان (ع) نهفته است، زيرا اينها از امورى است كه مختص به وجود مبارك امام (ع) است. پس هر كس مؤفق به انجام اين امور شود، البته امام را يارى نموده است.

امّا آثار باطنى اين دو فريضه اين است كه: موجب نزول بركات و فيوضات الهى شده و سبب برطرف شدن بلاها و گرفتارى‌ها مى‌گردد. كه در اين آثار باطنى نوعى نصرت امام (ع) نهفته است، زيرا بركات و فيوضات الهى به يُمن وجود مبارك امام (ع) به بندگان مى‌رسد، پس هر كس باعث برطرف شدن موانع و سبب ظهور آنها گردد، آن حضرت را در ظهور آثار وجودى ايشان يارى كرده است.[٤]

٥. يارى ولى امر (ع) از طريق مرابطه: حضرت آيت الله فقيه ايمانى ابتدا «مرابطه» را اين‌گونه معنى مى‌كند: «مرابطه، يعنى آمادگى و مسلّح بودن در برابر دشمنان اسلام در مرزها» ايشان با آوردن اين آيه و تفسير آن از امام صادق (ع)، يارى امام عصر (ع) به وسيله مرابطه را چنين مى‌نويسند: كلينى در كتاب «كافى» در ذيل اين آيه شريفه‌ «اصْبِرُواوَ صابِرُوا وَ رابِطُوا»[٥] از امام صادق (ع) روايت كرده: يعنى «بر سختى واجبات صبر كنيد و يكديگر را به پايدارى در مصايب امر كنيد و براى ائمه (ع) مرابطه نماييد».

مؤلف آنگاه مرابطه را در دو قسم اين‌گونه تبيين مى‌كند: ١. اينكه جمعى از مسلمانان براى حراست از كيان كشور اسلامى پيوسته آماده باشند كه يارى امام زمان (ع) بدين شيوه كاملًا واضح است، زيرا حفظ كيان اسلام و مسلمانان از امورى است كه به وجود مبارك امام (ع) بازگشت كرده و از شئون امامت است. پس هر كس در اين راه تلاش كند، زحمتى از دوش مبارك آن حضرت برداشته، باعث عزّت و شرف ايشان گشته و به نوعى امام خود را يارى كرده است؛

٢. قسم دوم مرابطه آن است كه شخص مؤمن پيوسته و در همه حال منتظر فرج امام زمان خود باشد و خويشتن را براى شركت در قيام بزرگ و جهانى آن حضرت- هر چند با آماده كردن يك تير- مهيّا سازد كه امام صادق (ع) در اين باره فرمود: «هر يك از شما [مسلمانان‌] بايد براى قيام قائم آمادگى پيدا كند، اگرچه با داشتن يك تير باشد».[٦]

٦. يارى صاحب الامر (ع) با تقيّه نمودن: تقيّه، يعنى در برخورد با دشمنان آن گونه رفتار شود كه جان و مال و آبروى فرد مؤمن و ديگر مؤمنان حفظ شود. مرحوم فقيه ايمانى اين نوع يارى را در سه دسته تقسيم نموده، از جمله اينكه چگونه مى‌توان به وسيله تقيّه امام زمان (ع) را يارى كرد؟ وى در پاسخ مى‌نويسد: چنان‌كه گفته شد «تقيه» در موردى است كه شخص مؤمن به علّت انجام يا ترك كارى در معرض خطر [جانى- مالى‌