قيام امام زمان (ع) در مرحله اوّل، هشت ماه به طول مى‌انجامد كه در اين مدت امام مشغول جهاد با دشمنان و دفع خطر آنان است. قبل از اين مرحله، آن حضرت دو ماه در مكه حضور دارند. مى‌توانيم بگوييم؛ كه در همان سال نخست ظهور، همه سرزمين‌هاى عربى و اسلامى در اختيار امام (ع) قرار مى‌گيرند، به اين ترتيب كه آغاز ظهور از مكه است، يمن به همراهى آن حضرت (ع) مى‌آيد و سپاه يمانى، مكه را براى امام به تصرف درمى‌آورد و در شبه جزيره عربستان حكومتى باقى نمى‌ماند و تنها درگيرى‌هاى قبيله‌اى جريان دارد. (قبل از ظهور، نظام سياسى آن فروپاشيده و هيچ فردى نتوانسته است وفاق جمعى را به دست آورد.) به همين دليل، اهل حجاز، از ارتش سوريه براى ايجاد امنيت در شهر مكه، درخواست و دعوت مى‌كنند، امّا امام مهدى (ع) حاكم يمن را كه از اصحاب و ياران ايشان است، براى اين امر منصوب مى‌كنند. سپاه يمانى مكه را در اختيار مى‌گيرند و در آنجا باقى مى‌مانند و زمان اين باقى ماندن به طول مى‌انجامد.

اگر نگاهى به تاريخ بيندازيم، امام مهدى (ع) در روز عاشورا قيام نموده، حدود مدت ٢ ماه (يعنى محرم و صفر) در مكه اقامت مى‌كنند و سپس وارد شهر مدينه مى‌شوند. در آن شهر اماكن منسوب به اميرالمؤمنين و حضرت زهرا (س) را تكريم مى‌كنند و اتفاقاتى رخ مى‌دهد، آنگاه وارد عراق مى‌شوند. ميليون‌ها نفر در آن كشور به استقبال حضرت (ع) مى‌آيند. هر چند مخالفانى هم در آنجا وجود دارند، ولى اكثريت مردم به يارى امام مى‌آيند.

در هنگام حضور امام (ع) در عراق، پرچم‌ها و سپاهيانى از مصر به نزد آن حضرت مى‌آيند. اين سپاهيان حكومت جائر مصر را سرنگون ساخته، حكومتى حامى امام (ع) تأسيس نموده و براى يارى امام نزد آن حضرت (ع) آمده‌اند. همچنين از جانب ايران نيز سپاه خراسانى كه فرماندهى نظامى آن را شعيب بن صالح به دست دارد، با امام مهدى (ع) بيعت مى‌كنند و تركيه نيز چنين است. در نتيجه مى‌بينيم در همين مدت كوتاه، عربستان، يمن، عراق، مصر، ايران، تركيه و كليه حكومت‌هاى حاشيه خليج فارس در اختيار امام زمان (ع) قرار مى‌گيرند و جملگى با آن حضرت همراه مى‌شوند.

در نقطه مقابل، دشمنان حضرتش در سوريه (محل حكومت سفيانى) گرد مى‌آيند. پس از آنكه امام (ع) قيام مى‌كنند، به شام (سوريه) مى‌آيند و به نبرد مى‌پردازند. منظور از جنگ شام و جنگ قدس، مصداقاً يكى است؛ يعنى هنگامى كه امام در نبرد با سفيانى در سوريه پيروز شدند، وارد قدس مى‌شوند و حكومت يهودى (اسرائيل) را سرنگون ساخته، آنجا را در اختيار مى‌گيرند.

در اين هنگام، غرب با مشاهده انهدام حكومت صهيونيستى در قدس، به حركت درمى‌آيد. در مورد سران رژيم‌هاى عربى نيز بايد گفت كه آنها، قبل از تسليم به امام (ع) حامى حكومت يهودى هستند و نحوه تسليم شدنشان به امام چنين است كه مردم آنها تظاهرات وسيعى در حمايت از امام (ع) انجام مى‌دهند و رژيم‌هاى خود را ساقط مى‌كنند و بدين‌وسيله به حمايت و همراهى امام (ع) مى‌پردازند.

پس از آنكه غرب به حركت درآمد و سپاهيانش را به نبرد با امام گسيل داشت، حضرت عيسى مسيح (ع) نزول مى‌كند و غربيان از ايشان استقبال مى‌كنند. مسيح (ع) به طرح مسئله صلح با امام مهدى (ع) مى‌پردازد. و اين روايت را همه- شيعه و سنى- از پيامبر خدا (ص) نقل كرده‌اند كه: «آخرين صلحى كه بين شما و روميان [غربيان‌] واقع خواهد شد، به وسيله فرزندم- مهدى (ع)- خواهد بود؛ به مدت ده سال كه هفت سال ديگر نيز ادامه خواهد يافت».

يعنى اصل توافق ده ساله است، امّا تا هفت سال ديگر نيز ادامه پيدا مى‌كند. در اين مدّت، امام مهدى (ع) حكومت خود را برپا مى‌نمايند و عيسى (ع) نيز در ميان غربيان به انجام اقداماتش مى‌پردازد. و در اين مدت هيچ درگيريى اتفاق نمى‌افتد. امّا بعد از اين مدّت، نبردى بزرگ بين غرب و امام مهدى (ع) به وقوع مى‌پيوندد.

اين وقايع، مربوط به بعد از ظهور بود؛ در مدت زمان قبل از ظهور چه سرزمين‌هايى دستخوش آشوب و بحران خواهند بود؟

بنابر روايات ما، قبل از ظهور در عراق حوادث و وقايعى به وقوع مى‌پيوندد كه متأثر از آن سفيانى بر سوريه مسلط مى‌شود و آنجا را تحت سلطه خود درمى‌آورد. از سوى ديگر، در يمن، يكى از ياران امام مهدى (ع) به نام يمانى به قدرت مى‌رسد. همچنين از سويى وقايع و بحران‌هايى مانند: جنگ‌ها، زلزله‌ها، بحران مالى و ... در مدت زمان محدودى رخ مى‌دهد كه البته چندان طولانى هم نيست.

آيا اينها در كلّ جهان رخ مى‌دهد يا تنها مناطق مسلمان‌نشين با آنها مواجه مى‌شوند؟

اتفاقاً ما رواياتى داريم كه به عنوان مثال بيان مى‌كند فلان جنگ، جهانى است و در آن دو سوم مردم كشته مى‌شوند و محلّ وقوع آن، از مسلمانان به دور است (مثلًا بين هند و چين) و معصوم (ع) فرموده‌اند: «آيا دوست نداريد كه جزء يك سوم باقيمانده باشيد؟»

بر اساس مرزبندى‌ها و جغرافى‌هاى سياسى كنونى‌