نمى‌شود. پس هرگاه مؤمنان علاوه بر توبه از جانب خود، براى ديگر مؤمنان طلب آمرزش نمايند، كمال اميدوارى است كه اين توبه و دعا و آمرزش مورد قبول درگاه الهى شده و به واسطه آن، فرج نزديك‌تر شود و واضح است كه هرگاه مؤمنان هر زمان بدين شكل توبه و دعا كنند و آن، مورد قبول حضرت حق واقع شود، چنين توبه و دعايى وسيله تعجيل فرج شود و اين معناى نصرت كامل امام عصر (ع) است.[١]

مرحوم فقيه ايمانى در ادامه درباره فوايد دعاى فردى- در صورتى كه دعاى جمعى اتفاق نيفتد- مى‌آورد: «در چنين زمانى كه مولاى ما (ع) مظلوم واقع شده‌اند و حقّ الهى ايشان- كه تصرّف در جميع امور بندگان است- به علّت طغيان ظالمان و سركشى اشرار و كمى ياوران و انصار غصب گرديده است، توبه و دعاى مؤمنان، نوعى نصرت براى ايشان است و اين نوع كمك مقدور همه بندگان نيز است و اگر همگى اين نوع نصرت و يارى را انجام مى‌دادند، رفع مظلوميت از آن حضرت مى‌شد، امّا مادامى كه توبه و دعاى جمعى اتفاق نيفتاده است هر كس بايد عمل به تكليف واجب خود كند تا در زمره انصار واقعى آن حضرت به شمار آيد.[٢]

١١. يارى آخرين حجّت خدا (ع) با يارى سيدالشهداء (ع): اين بخش، آخرين بخش كتاب بوده و كتاب كه در ١٢ قسمت به تعداد امامان معصوم (ع) نگارش يافته، به پايان مى‌رسد. مرحوم مؤلف اين بخش را از ديگر بخش‌هاى اشاره شده، برتر و ارزشمندتر دانسته و براى اهميت آن سه مطلب را مورد اشاره قرار داده است.

الف) دلايلى عقلى و نقلى بر اين موضوع وجود دارد كه نصرت و يارى سيدالشهداء (ع) همان نصرت و يارى امام عصر (ع) است، از جمله: نقل روايتى از امام حسين (ع) كه در كربلا به اصحاب خود فرمود: «هر كس ما را با جان خود يارى كند در درجات برتر بهشت با ما خواهد بود». جدّ بزرگوارم رسول خدا (ص) فرمود: «فرزندم چنين در كربلا در حال تنهايى و تشنگى شهيد خواهد شد، هر كس او را يارى كند، مرا و فرزندش حضرت قائم (ع) را يارى كرده است».[٣] مفهوم فرمايش پيامبر خدا (ص) اين است كه به يارى امام حسين (ع)، يارى حضرت صاحب الامر (ع) حاصل مى‌شود و تبيين مطلب چنين است: «زيرا از وجود مبارك سيدالشهداء (ع)، نصرت و يارى كامل، نسبت به خداوند متعال در امر دين مبين ظاهر و آشكار گرديد به طورى كه آن درجه محبت و نصرت از احدى از انبيا و اوليا از اولين و آخرين ظاهر نشده است.- اگرچه اهل بيت- از پيامبر اكرم (ص) تا حضرت قائم (ع)- از نظر كمال معرفت و خلوص محبت به اندازه كمال حسينى يا كامل‌تر از آن حضرت بودند؛ اما در مقام ظهور و بروز درجات محبت و نصرت حضرت احديت، حضرت اباعبدالله (ع) از ديگر اوليا ممتاز شدند- [به همين علّت‌] هم خداوند متعال در مقام عطاياى خاصه خود نسبت به آن حضرت، قلوب بندگان، حتى اوليا و انبياى مرسل خود را- از اولين و آخرين- مجذوب ايشان گردانيد.

همچنين به همين دليل است كه دوستى سيدالشهداء (ع) به منزله محبت به همه اهل بيت (ع) و زيارت ايشان، زيارت همه و گريه بر ايشان، گريه بر همه و اداى حقّ ايشان، اداى حقوق همه امامان (ع) و نصرت و يارى ايشان، نصرت و يارى همه اهل بيت (ع) است. پس هر كس در هر زمان و با هر عنوان، امر و اهداف سيدالشهداء (ع) را زنده نمايد و ايشان را نصرت و يارى كند؛ امر و اهداف حضرت قائم (ع) را زنده گردانيده و [در حقيقت‌] آن حضرت را يارى نموده و در زمره ياران آن جناب داخل گرديده است، زيرا در اين زمان خونخواه و صاحب مصيبت عظماى او در عالم، كسى جز وجود مبارك حضرت صاحب العصر و الزمان (ع) نيست و روشن است كه حضور در عزاى او و همراهى با صاحب سوگ، نوعى يارى نمودن او به شمار مى‌رود.[٤]

آيت الله ميرزا محمد باقر فقيه ايمانى (ره) كتاب «لواء الإنتصار» يا شيوه‌هاى يارى قائم آل محمد (ع) را با ذكر مطالبى پيرامون فضايل زيارت و آداب و شرايط و حدود و اوقات زيارتى سيدالشهداء (ع) به پايان مى‌برد. گفتنى است كه اين كتاب به علّت شيوه‌هاى نوين و دسته‌بندى مطالب و نكته‌هاى ناب فراوانى كه در آن وجود دارد، يك بار برگزيده جشنواره برترين‌هاى فرهنگ مهدويت گرديده است. خواندن چندين باره اين كتاب نفيس را به همه علاقه‌مندان معارف مهدوى توصيه مى‌كنيم و اين گزينش و گزارش را با آرزوى ظهور سرشار از سرور امام عصر (ع) و شادى روح اين فقيه دلداده امام زمان (ع) پايان مى‌بريم.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. فقيه‌ايمانى، محمّدباقر، شيوه‌هاى يارى قائم آل محمد، صص ١١ و ١٢.

[٢]. همان، ص ١٢.

[٣]. همان، صص ٢٣ و ٣٢.

[٤]. سوره مائده، آيه ٣٢.

[٥]. شيوه‌هاى يارى و قائم آل محمد، صص ٣٣- ٣٤.

[٦]. همان، ص ٣٧.

[٧]. همان، صص ٣٩- ٤٠.

[٨]. سوره آل عمران (٣)، آيه ٢٠٠؛ كافى، ج ٢، ص ٨١، ح ٢.

[٩]. غيبت نعمانى، ص ٣٢٠.

[١٠]. شيوه‌هاى يارى قائم آل محمد، ص ٤٧.

[١١]. همان، صص ٥٧- ٥٨.

[١٢]. همان، صص ٦٥- ٦٦.

[١٣]. همان، صص ٨٩- ٩٠.

[١٤]. همان، صص ٩٢- ٩٣.

[١٥]. همان، صص ٩٥- ٩٦.

[١٦]. تفسير برهان، ج ٤، ص ٢٩٣، ح ٩.

[١٧]. كافى، ج ١، ص ٣٣٤، ذيل ح ٢.

[١٨]. شيوه‌هاى يارى قائم آل محمد، ص ١١٤.

[١٩]. همان، صص ١١٨- ١٢١.

[٢٠]. همان، صص ١٢١- ١٢٢.

[٢١]. همان، ص ١٣٣.

[٢٢]. همان، ص ١٣٤.

[٢٣]. همان، ص ١٣٥.

[٢٤]. همان، ص ١٣٨.

[٢٥]. همان، صص ١٤٠- ١٤١.

[٢٦]. همان، صص ١٤٢- ١٤٣.

[٢٧]. ر. ك: شوشترى، شيخ جعفر، فوائد المشاهد.

[٢٨]. شيوه‌هاى يارى قائم آل محمّد، صص ١٥٢- ١٥٥.