در اين كشور به طور عمده عرب‌ها كه حدود ٩٠ درصد جمعيت كشور را تشكيل مى‌دهند زندگى مى‌كنند (اين تعداد شامل ٤٠٠ هزار پناهنده فلسطينى نيز هست). كردها كه ١٠ درصد باقيمانده جمعيت را تشكيل مى‌دهند از تبار آريايى هستند و بيشتر در نواحى شمال شرقى و شمالى كشور زندگى مى‌كنند. همچنين در اين كشور اقليت‌هاى كوچك زبانى آرامى (آشورى) و ارمن نيز زندگى مى‌كنند.[١]

بنابر تازه‌ترين آمار رسمى منتشره، جمعيت سوريه در سال ٢٠٠٧ ميلادى از مرز ١٩ ميليون نفر فراتر رفت.

گزارش مركز آمارگيرى دولتى سوريه حاكى است: جمعيت سوريه تا نيمه سال جارى ميلادى به ١٩ ميليون و ١٧٢ هزار نفر رسيد، كه ٩ ميليون و ٧٩٨ هزار نفر آن مرد، و ٩ ميليون و ٣٧٤ هزار نفر زن هستند.[٢]

شام و تحولّات آخرالزّمان‌

شام در آستانه خروج سفيانى‌

اين منطقه در آستانه شورش سفيانى دچار مجموعه‌اى از فتنه‌ها و التهابات مى‌شود كه برخى از آنها با استفاده از روايات عبارتند از:

١. پديد آمدن فتنه‌اى براى همه مسلمانان و استيلاى روم و ترك (غربى‌ها و روس‌ها) بر آنها،

٢. به وجود آمدن فتنه‌اى ويژه در سرزمين شام كه باعث اختلاف، ضعف و تنگناهاى اقتصادى مى‌گردد،

٣. كشمكش و درگيرى بين دو گروه اصلى قدرتمند در شام،

٤. زلزله دمشق و ويرانى سمت غربى مسجد شهر و بعضى از گوشه‌هاى آن،

٥. درگيرى سه نفر از سران، بر سر قدرت در شام (ابقع، اصهب و سفيانى) و چيره شدن سفيانى بر آن دو و استيلاى وى بر سوريه و اردن و يكپارچه شدن منطقه تحت فرمان او،

٦. ورود نيروهاى بيگانه به سرزمين شام.[٣]

از جابر جعفى نقل شده است كه از امام باقر (ع) درباره اين گفته خداى سبحان سؤال شد كه فرمود: «به راستى ما شما را با چيزهايى همچون، ترس و گرسنگى و كاهش مال، جان و ميوه‌ها مورد آزمايش قرار مى‌دهيم؛ صبر پيشگان را بشارت ده» حضرت فرمود: «گرسنگى بر دو گونه است؛ عام و خاص. گرسنگى خاص در كوفه است كه خداوند آن را ويژه دشمنان آل محمد (ص) گرداند و آنان را هلاك سازد امّا گرسنگى عام، در شام خواهد بود و آن گرسنگى و ترسى است كه تا آن زمان هرگز به آن گرفتار نشده‌اند، گرسنگى قبل از قيام قائم و وحشت و اضطراب بعد از قيام آن حضرت خواهد بود».[٤]

روايتى كه از امام باقر (ع) از امير مؤمنان (ع) نقل شده است: «وقتى در شام دو گروه نظامى اختلاف كنند، نشانه‌اى از نشانه‌هاى الهى آشكار مى‌شود، پرسيدند: اى اميرالمؤمنين آن نشانه چيست؟ فرمود: زمين‌لرزه‌اى در شام رخ مى‌دهد كه صد هزار نفر در اثر آن هلاك مى‌گردند و اين را خداوند رحمتى براى مؤمنان و عذابى براى كافران قرار مى‌دهد. وقتى آن هنگام فرارسد، نظاره‌گر سوارانى داراى اسب‌هايى سفيد و درفش‌هاى زرد رنگ، باشيد كه از مغرب روى مى‌آورند تا وارد شام مى‌شوند و در آن لحظات است كه فرياد و بى‌تابى بزرگ و مرگ سرخ فرا مى‌رسد. وقتى آن وضع پيش آمد پس بنگريد فرو رفتن آبادى‌اى از روستاهاى دمشق را كه به آن «حرشا» مى‌گويند، در اين هنگام فرزند هند جگر خوار (سفيانى) از بيابان خروج كرده، بر منبر دمشق قرار مى‌گيرد، در اين بحبوحه در انتظار ظهور حضرت مهدى (ع) باشيد».[٥]

جنبش‌هاى ابقع و اصهب از جمله ديگر وقايعى است كه در اين ايام در شام رخ مى‌دهد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. كورانى، على، عصر ظهور، ص ١٠٢.

[٢]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٢٩.

[٣]. همان، ص ٢٥٣.

[٤]. همان، ص ٢١٢.

[٥]. عصرظهور، ص ١٠٦.

[٦]. سايت دبيرخانه شوراى عالى انقلاب فرهنگى.

[٧]. سايت وزارت امورخارجه جمهورى اسلامى ايران.

[٨]. عتبات عاليات و سوريه، ص ٤٩.

[٩]. همان.

[١٠]. مجله فرهنگ و پژوهش سوريه، ش ١٧٩، ٢٥ بهمن.

[١١]. سايت دبيرخانه شوراى عالى انقلاب فرهنگى.

[١٢]. عتبات عاليات و سوريه، ص ٣٨.

[١٣]. همان، ص ٣٩.

[١٤]. همان، ص ٤٠.

[١٥]. همان، ص ٤٥.

[١٦]. همان، ص ٤٦.

(١٧). سايت دبيرخانه شوراى عالى انقلاب فرهنگى.

(١٨). سايت ويكى پديا.

(١٩). سايت روزنامه اطلاعات.