و گاه به خاطر عنادى كه با اهل‌بيت (ع) داشتند، با به كارگيرى عوامل خود، از راه جعل افسانه‌هاى خيالى و بى‌اساس و نسبت دادن آن به شيعيان، اصل مكتب تشيع را زير سؤال ببرند و پيروان آن را مورد تمسخر و استهزا قرار دهند. ابن خلدون در اين زمينه مى‌نويسد:

«غلو كنندگان شيعه مخصوصاً دوازده امامى‌ها مى‌پندارند: دوازدهمين امامشان كه محمدبن حسن العسكرى است كه از او به لقب مهدى ياد مى‌كنند، داخل سرداب خانه‌شان در شهر حله متولد شد و در حالى كه در آغوش مادرش مخفى بود غائب گشت و او در آخرالزمان ظهور و زمين را از عدل و داد پر مى‌كند ...[١]

و در ادامه گفتارش اضافه مى‌كند كه:

... شيعيان هم‌اكنون نيز بعد از نماز مغرب جلو در اين سرداب، با اسب‌هاى آماده جمع مى‌شوند واو را به اسم صدا مى‌زنند كه: اى سرور ما اكنون ما آماده‌ايم ظهور كن ...!!!»

ب) ميرزا حسين نورى طبرسى در «كشف الاستار» مى‌گويد:

«ابن خلكان در تاريخ خودش مى‌نويسد: شيعيان در انتظار امامشان كه او را مهدى مى‌نامند به سر مى‌برند و معتقدند او در مقابل چشم مادرش در سن چهار يا پنج يا نه سالگى داخل سرداب شده و در آنجا نهان گشته است و در آخرالزمان از همانجا ظهور خواهد كرد ...»[٢]

د) ابن تيميه هم مشابه اين عقيده را داشته و همين مستمسك وهابيان براى ضربه به شيعه وآثار اهل‌بيت (ع) شده است.[٣]

همان طور كه ديديم شيعيان اين مكان را محل آغاز غيبت نمى‌دانند و از آن جهت براى آنان مورد احترام بوده كه خانه سه امام معصوم (ع) و محل سكونت و عبادت ايشان بوده است. نه تنها شيعيان در اطراف اين چاه، انتظار نمى‌كشند كه اساساً محلّ ظهور را بنا برروايات متواتر و مكرر با كيلومترها فاصله از اين چاه در باشرافت‌ترين نقطه روى زمين و كنار كعبه مى‌دانند. حتى يك روايت در تمام منابع شيعى نمى‌توان يافت كه آن چاه را محل سكونت امام معرفى كند و حتى درباره دوره غيبت كبرا نيز درباره محلّ سكونت ايشان روايات و گزارش‌هاى بسيارى وجود دارد كه احتمال سكونت آن حضرت را در سرداب به صفر مى‌رساند؛ البته اين را نمى‌توان منكر شد كه شرافت اين مكان و انتساب آن به پدر و جدّ امام زمان (ع) مى‌تواند دليل قابل توجهى براى حضور ايشان در نوبت‌هاى زياد و زمان‌هاى نامشخص باشد و شايد بر همين اساس بوده كه تشرفات زيادى در اين مكان اتفاق افتاده و اين مكان را از جمله مكان‌هايى قرار داده كه بيش از ديگر بناها و اماكن شرف پذيرايى از آن وجود نازنين يافته است. اطلاعات رسمى و مستندى از سرنوشت اين بناى شريف و بازسازى‌ها در دسترس نگارنده نبوده ليك همگان اميدواريم با بازگشايى مجدد حرم شريف عسكريين (ع) آثارى از اين يادگار مهم و بى‌نظير امام عصر (ع) براى شيعيان باقى مانده باشد. ٧

پى‌نوشت‌ها:

[١]. لغت‌نامه، ج ٩، ص ١٣٥٨٦.

[٢]. بحارالانوار، ج ٥٢، صص ٥٣- ٥٢.

[٣]. اين واقعه در زمان معتضد كه در سال ٢٧٩ ق. حكومت را به دست گرفته بود اتفاق افتاده است؛ يعنى حداقل نوزده سال پس از آغاز دوره غيبت صغرى ...

[٤]. مقدمه ابن خلدون، صفحه ١٥٧.

[٥]. كشف الاستار، ص ٢١٠.

[٦]. الصواعق المحرقة، ص ١٠٠.

تفصيل اين مطلب را به قلم آقاى سيد صادق سيد نژاد در ماهنامه موعود شماره ٣٧ بخوانيد.