حضرت آيت‌الله شيخ اسماعيل نمازى شاهرودى از سلسله سعادتمندان و زمره نيكبختانى است كه در سفر بيت‌الله پس از حادثه‌اى هولناك به همراه جمعى از حاجيان و زائران خانه خدا، موفق به ديدار جمال دلرباى حضرت بقيةالله- ارواحنا فداه- مى‌شود.

حادثه از آن جا آغاز مى‌شود كه با اشتباه و غرور و حرف نشنوى يكى از رانندگان به نام «اصغرآقا» اتوبوس حامل حجّاج در برهوت و بيابان‌هاى عربستان راه را گم مى‌كند و پس از پيمودن مسافتى طولانى راه به جايى نمى‌برند. در اين هنگام آب آشاميدنى و بنزين نيز به پايان رسيده و سرانجام حاجيان نااميدانه دل بر مرگ مى‌نهند. به درخواست آيت‌الله نمازى، توسلى به آستان فريادرس بيچارگان، امام زمان (ع) جسته مى‌شود و اين توسل و توجّه كارساز مى‌افتد و عنايت امام عصر (ع) از آنان دستگيرى مى‌نمايد و حاجيان نيم‌روز با حضرت بقيّةالله (ع) همسفر مى‌شوند ..

حضرت آيت‌الله نمازى، انگيزه خود از نقل اين تشرّف را شادى دل مؤمنان مشتاق به ديدار امام عصر (ع) بيان داشته و مى‌فرمايد: «اين تشرّف را براى تذّكر و عمل به آيه‌ «وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى‌ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ» نقل مى‌كنم و اميدوارم كه اين تذكّر، موثر واقع شود و قلوب مؤمنان با استماع اين حكايت، از محبّت به حضرت بقيةالله سرشار گردد. اين حقير ناقابل مورد مرحمت حضرت حق- جلّ و علا- واقع شدم و خداوند سعادت تشرّف به محضر حضرت مهدى (ع) را نصيبم كرد و حدود نصف روز در خدمت آن حضرت بوديم و پس از اين كه غايب شدند، دانستيم كه ايشان، حضرت بقيةالله- ارواحنا فداه- بوده‌اند»[١] لازم به يادآورى است كه جناب نمازى شاهرودى تشرّفات ديگرى هم به محضر امام زمان (ع) داشته‌اند كه طالبان مى‌توانند به كتاب مجالس حضرت مهدى مراجعه نمايند.

دامن اين مقدمه را بر مى‌چينيم و خوشتر آن است كه سرّ دلبران را از زبان خود ايشان نه ديگران بشنويم. اين شما و اين سوغات سفر، و ارمغان راه.

ديدار يار غائب دانى چه ذوق دارد

ابرى كه در بيابان بر تشنه‌اى ببارد