آسمان، ديده بر زمين گشوده بود و مدينه، شب انتظارش را به دست صبح اميد مى‌سپرد كه ناگاه در صبح دمى حيات‌بخش، آفرينش، تولّدى دوباره كرد و يازدهمين روشنگرش را به هستى بخشيد. عرش، به بركت ميلاد جهان افروز امام عسكرى (ع) بزم شادى گستراند و باران صلواتش را بر سراى امام هدايت و هادى دين فرو فرستاد. زمين در تولّد نوگل بوستان ولايت، دامان سخاوتش را به روى طبيعت گشود و از عطر حضورش كه الهام‌بخش جان‌ها بود، لبريز گشت.

گل سوسن‌

فضاى مدينه در ميلاد امام عسكرى (ع) پر شده بود از عطر خدا و شميم گل سوسن و پرواز فرشتگانى كه به طواف خانه دوست مى‌آمدند تا تبريك خدا را در ميلاد كودكى كه زمين انتظارش را مى‌كشيد، به دامان ولايت امام هادى (ع) بيفشانند، و مژده‌رسان امامتى گردند كه وجودش، روشنگر تيرگى‌ها و گشايش بخش قلوب انسان‌هاى اندوهناك است و عنايت بى‌نهايتش، كليد جمله بركت‌ها و تمامى نعمت‌هاست. او موعودى را بشارت دهنده است كه ظهورش، سپيده دمى است به سوى روشنايى و مرهمى است بر تمامى رنج‌ها و مقصد همه رفتن‌ها و رسيدن‌هاست.

به ياد مهر

امام هادى (ع) فرزند خويش را كه در هشتم ربيع‌الثانى ٢٣٢ ق در مدينه ديده به جهان‌[١] گشود، به ياد عموى بزرگوارشان كه «ريحانة الرسول» و «سيد جوانان بهشت» و پرتو افشان سخاوت و زيبايى و كرامت بود، «حسن» ناميدند[٢] و كنيه او را» ابومحمد» نهادند. امام حسن عسكرى (ع) در سال ٢٥٤ ق پس از شهادت پدر ارجمندشان، بر مسند امامت نشستند و دين در حالى بود كه از اين حيات پر بركتشان، ٢٢ بهار مى گذشت. مدت امامت آن حضرت ٦ سال و عمر شريفشان ٢٨ سال است. امام عسكرى (ع) در هشتم ربيع الاول سال ٢٦٠ ق به دسيسه متعمد عباسى مسموم شدند و به شهادت رسيدند. مرقد مطهر آن امام همام، در كنار پدر بزرگوارشان در شهر سامرا قرار دارد.[٣]

گوهر حسن‌

سيماى امام عسكرى (ع) را چنين توصيف كرده اند: «امام گندم گون، درشت چشم، نيكو قامت، خوب روى و خوش اندام بود و هيبت و جلالى تمام داشت».[٤] امام عسكرى (ع) در اوان كودكى بودند كه همراه پدر گراميشان، توسط متوكل عبّاسى از مدينه به سامرّا تبعيد گرديدند و به دليل سكونت اجبارى توسط حكومت وقت در مركز عسكر (لشكرگاه)، ايشان و پدر بزرگوارشان «عسكريين» لقب يافته‌اند.[٥] از القاب ديگر