ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٣ - دو همزاد معنوى در معرفت مهدوى

در يكصد سال اخير چنين آورده شده است:

سيد شهيد در ماه رمضان المبارك ١٣٤٨ ق. به علت كسالت، در بيمارستان انگليسى ها بسترى شدند و در آن جا تحت عمل جراحى قرار گرفتند شب ٢٥ ماه مبارك، متصدى بيمارستان كه از سران فرقه ضاله بهاييت بود و «سر الله خان» نام داشت، همه بستگان و اطرافيان آن مرحوم را از اتاق بيرون كرده و سمى را كه در استكان داشته به ايشان مى خوراند، اطرافيان و دامادهايشان در آن لحظه آخر از [پشت در اتاق‌] مى شنوند كه آن سيد بزرگوار پيوسته صدا مى زده: حبيبى يا حسين! از داماد ايشان «مرحوم حضرت آيت الله سيد مرتضى موحد ابطحى» منقول است كه «سيد شهيد در حالى كه در بيمارستان بسترى بودند، مى فرمودند: «بناست حضرت اميرالمؤمنين على (ع) تشريف بياورند.»[١]

همچنين فرزند ايشان سيد محمد موسوى اصفهانى- در مقدمه كتاب نور الأبصار در اين باره آورده اند:

او ستاره اى درخشنده بود كه با طلوع خود دل ها را مجذوب خويش نمود، ولى افسوس كه زود غروب نمود و سرانجام با توطئه دشمنان دين و نوشيدن زهر كين به وسيله يكى از اعضاى فرقه ضاله [بهاييت‌] به شهادت رسيد و در ماه مهمانى پروردگار به ضيافت الهى نائل گشت.[٢]

نگاهى كوتاه و گذرا بر زندگانى اين دلباخته و شيفته حضرت بقيةالله و قضاياى تشرفات ايشان- كه ما به سه مورد آن در اين مقاله اشاره مى كنيم- آدمى را به خوبى به اين نكته واقف مى سازد كه آن سيد شهيد و علامه فقيد مورد عنايت و كرامت حضرات معصومين (ع) به ويژه حضرت مهدى (ع) بوده و آن بزرگوار توجهى مخصوص به آن مرحوم داشته و وى نيز ارتباطى وثيق و اتصالى عميق با ساحت مقدس مهدوى (ع) داشته است.

مكيال المكارم‌

مكيال المكارم فى فوائد الدعاء للقائم (ع) بنا بر آنچه كه سيد محمدعلى روضاتى در مقدمه كتاب درباره آن نگاشته اند: «كتابى است ارزنده، ابتكارى و مهم. مؤلف بسيارى از مطالب مربوط به عقيده مهدويت و موضوع حضرت حجت (ع) را تحت عنوان «دعا براى آن حضرت و تضرع به درگاه الهى براى حفظ وجود شريف امام عصر (ع) از ناملايمات و آفات» مورد بررسى قرار داده است».

اين كتاب مشتمل بر بحث هاى مختلف و بسيار با اهميت در زمينه هاى فقه، حديث، كلام، رجال، تفسير و حتى فلسفه و ادبيات است كه با اسلوبى بديع و سبكى جالب و نتيجه گيرى هايى درست همراه مى باشد.

در اين كتاب با دلايل عقلى و نقلى ثابت شده كه دعا براى امام عصر (ع) از مهم ترين وسائل براى رسيدن به مراحل عالى كمال و نيل به درجات برجسته معنوى است و آثار دنيوى بسيارى را نيز در پى دارد.

اين اثر به شهادت صاحب نظران، از نظر جامعيت و ژرف انديشى و بهره گيرى از علوم عقلى و نقلى و استنباطات دقيق و اجتهادات عميق از آيات و روايات بى نظير بوده و به خوبى مى توان دست عنايت مولا كه مؤلف را هدايت و دلالت مى كند، ديد.

آيت الله صافى گلپايگانى (ازمراجع عظام تقليد) درباره اين كتاب مى نويسد:

اين كتاب گوياى حوصله فراوان مؤلف و گستردگى تحقيق و تفكر و تلاش اوست و در موضوع خود بى نظير است و جز اين كتاب، در موضوع مهدويت و آداب دعاى بر حضرت مهدى (ع) و فوايد آن، كتابى سراغ ندارم.[٣]

داستان تأليف كتاب‌

مؤلف بنا به آنچه كه در مقدمه كتاب آورده، انگيزه تأليف كتاب را چنين مى نويسد:

ما نمى توانيم حقوق آن حضرت را ادا نماييم و شكر وجود و فيوضاتش را آن طور كه شايسته است به جاى آوريم. [پس‌] بر ما واجب است آن تعداد از اداى حقوق آن حضرت را كه از دستمان ساخته است انجام دهيم، و بهترين امور در زمان غيبت، انتظار فرج آن بزرگوار و دعا كردن براى تعجيل فرج او، و اهتمام به آنچه مايه خشنودى آن جناب و مقرب شدن در آستان او است. و من در باب هشتم كتاب ابواب الجنّات فى آداب الجمعات هشتاد و چند فايده، از فوائد دنيوى و اخروى دعا كردن براى فرج آن حضرت (ع) را ذكر كرده بودم اما بعد به فكر افتادم كه كتاب جداگانه اى در اين باره بنگارم كه آن فوايد را در برگيرد، و به سبك جالبى آن را به رشته تحرير درآوردم. اما حوادث زمان و رويدادهاى دوران و ناراحتى هاى بى امان، مانع از انجام اينكار مى شد، تا اين كه كسى را در خواب ديدم كه با قلم و سخن نتوان او را توصيف نمود؛ يعنى مولا و حبيب دل شكسته ام و امامى‌