به مناسبت معرفى كتاب ها و مؤلفانشان تشرفاتى از صاحبان آن ها نيز آورده شده. اصلى ترين وجه اشتراك اين دو كتاب در اين است كه هر دو به فرمان امام عصر (ع) تأليف شده اند.

در ميان آثارى كه در حوزه مهدويت و شناخت و معرفت آخرين حجت خدا، حضرت بقيةالله (ع) تا كنون تأليف شده دو كتاب بيش از ساير آثار مورد اعتنا بوده و به عبارتى درخشش و تابش ديگرى دارد؛ يكى كتاب كمال الدين و تمام النعمة عالِم بزرگوار، شيخ صدوق (ره) از متقدمان و پيشينيان و ديگرى كتاب مكيال المكارم فى فوائد الدعاء اللقائم (ع) اثر آيت الله شهيد سيد محمد تقى موسوى اصفهانى معروف به «فقيه احمدآبادى» از متأخران و معاصران. جالب آن كه هر دو كتاب به امر مقدس و فرمان مبارك امام عصر (ع) تأليف شده اند و اين درخشش و تابش خيره كننده را بايد در همين نكته جستجو كرد. ترديدى نيست كه رمز و راز عنايت به اين دو كتاب و اين دو همزاد معنوى گذشته از جامعيت و استحكام مطالب و شيوه هاى بديع در تأليف آن دو، در اين نكته است كه هر دو مؤلف با پاكى و پارسايى و اخلاص و صفاى باطن در پى فرمان امام خود به پا خاسته اند و در پى جلب رضايت او همه تلاش و توان خود را به كار بسته اند و آثارى چنين با بركت و مبارك براى دوستداران و منتظران حضرتش به يادگار گذاشته اند- خداى سبحان هر دو را پاداش نيكو دهد-.

ما در اين مقاله نخست به معرفى كوتاهى از مؤلفان اين دو كتاب پرداخته و آن گاه انگيزه تأليف اين آثار را از زبان آنان- كه در رؤياهايى راستين به حضور حجت الله فى الأرضين (ع) شرفياب شده اند- مى آوريم و سرّ دلبران را از زبان خود ايشان نه از زبان ديگران به استماع مى نشينيم.

شيخ صدوق (م ٣٨١ ق.)

«صدوق»- به معناى بسيار راستگو- از بزرگ ترين شخصيت هاى جهان اسلام و از برجسته ترين چهره هاى درخشان دانش و دانايى و فضيلت و پارسايى است. در عظمت و جلالت قدر وى همين بس كه او با دعاى امام زمان (ع) به دنيا آمد و حضرتش او را «فقيه»، «خير» و «مبارك» لقب داد. شيخ بزرگوار خود بارها با خوشحالى و افتخار از اين موضوع ياد مى كرد و مى فرمود: «يعنى من به دعاى حضرت صاحب الامر (ع) به دنيا آمدم.»

داستان ولادت‌

داستان تولد او، داستانى شيرين و دلنشين است كه نشان از عنايت و توجه ويژه آن حضرت به ايشان از آغاز تولد است.

پدر شيخ- على بن حسين بن موسى بن بابويه قمى- از بزرگ ترين فقيهان و عالمان روزگار خويش بود. جلالت شأن و بلنداى مقام و رفعت منزلت وى تا بدان پايه بود