ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٨ - طلوع صبحدم

طلوع صبحدم‌

انتظارم را به گلبرگ شقايق مينويسم؛

تا بهاران باز رويد؛ باز گويد.

بر تن خيس هزاران قطره قطره‌

آب باران مى‌نويسم؛

تا شود بر دشتها جارى و آنگه‌

راه جويد؛ باز گويد.

بر شميم عطر ياس و شبنم سرد شبانگاهان نويسم؛

تا طلوع صبحدم با عطر آن‌

بيدار گردد باز گويد

انتظارم را به نِى، نيزار و انبوه نِيستانها نويسم؛

تا كه هر دم با نِى و با ناى، هم آواز گردد؛ باز گويد

انتظارم را به دل با اشك‌هايم مى‌نويسم؛

تا شكوه شكوه را

با راز گويد؛ باز گويد ...

ديبا شريعت‌