كردند كه بر خلاف آنچه كه شنان مى دادند تعهد اخلاقى به دين مسيحيت نداشتند و بعضاً در نشست هاى خود به عيسى مسيح (ع) توهين مى كردند. به دنبال اين سلسله دستگيرى هاى رهبران شواليه ها، بسيارى از آنها اعدام شدند از جمله «ژاك دومالى»، سر كرده بزرگ گروه شواليه هاى معبد در سال ١٣١٤ ميلادى به دستور كليسا و پادشاه اعدام شد. به رغم آن كه محاكمه شواليه ها به پايان رسيد و ديگر فرقه وجود خارجى نداشت اما بازماندگان اين فرقه همچنان براى ادامه حيات جنگيدند و بالاخره در همان سال يعنى ١٣٠٧ برخى از افراد اين گروه به صورت مخفيانه راهى اسكاتلند شدند. اسكاتلند تنها كشور اروپايى بود كه كليساى كاتوليك را به رسميت نمى شناخت. اين افراد تحت حمايت «رابوت بروس»، پادشاه اسكاتلند توانستند بار ديگر تشكيلات خود را احيا كنند. شواليه هاى معبد براى ادامه حيات سياسى و دينى خود به راه هاى متعددى متوسل شدند. افراد اين فرقه سرانجام توانستند در مهم ترين منطقه جزاير بريتانيا در قرون وسطى معروف به «لژوال بيلدرز» نفوذ كنند و پس از اندكى كنترل كامل اين منطقه استراتژيك را به دست گيرند.

اين لژ در اوايل عصر مدرن خود را به «لژ فراماسون» تغيير داد. در واقع لژ اسكاتلند قديمى ترين شاخه فراماسونرى محسوب مى شود و تاريخ اين لژ به اوايل قرن چهاردهم زمانى كه شواليه هاى معبد به اسكاتلند پناه بردند، باز مى گردد.

القابى كه به افراد عالى رتبه اين لژ داده مى شد، قرن ها پيش به شواليه هاى معبد داده مى شد. اين عناوين تا به امروز به كار مى رود. به طور كلى شواليه هاى معبد ناپديد نشده و هنوز فلسفه، عقايد و تشريفاتشان در لباس مبدل فراماسونرى پابرجاست. شواهد بى شمار تاريخى اين موضوع را تأييد مى كند و امروز شمار وسيعى از تاريخ دانان و تاريخ نويسان غربى- چه فراماسونر و چه غير فراماسونر- اين امر را پذيرفته اند. به رغم آنكه مكتب شواليه هاى معبد به عنوان يك مكتب پايان يافته محسوب مى شود اما هنوز هم تعليمات اين گروه تا به امروز در نزد بسيارى از اصول گرايان مسيحى محفوظ باقى مانده است و بسيارى از اين سياستمداران اصول گرا و محافظه كار غربى به بحران هاى كنونى غرب و خاورميانه يا مشرق زمين با ديد يك جنگ صليبى نگاه مى كنند و اين بحران ها را در چارچوب اين ديدگاه تعريف مى كنند.

پى نوشت:

براى نگارش اين مطلب از: پايگاه تاريخ الاسلام، پايگاه اينترنتى المحقق و روزنامه النور چاپ يمن استفاده شده است.