ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٥ - درخت آه

اى شكوه كهكشان ها پيش چشمانت حقير

روح خنجر خورده ام را از شب مطلق بگير

رشك مرغان رها در باد شد، پرواز من‌

تا شدم در تار و پود خلعت عشقت اسير

طرح لبخند غيورت مثل باران مهربان‌

جنگل سبز حضورت مثل دريا دل پذير

من همان باز بلند آوازه تاريخى ام‌

از نشستن روى بازوى نجيبت ناگزير

كوچه كوچه هفت شهر عاشقى را گشته ام‌

مثل تو پيدا نكردم اى شگفت بى نظير

اى كريم آسمانى با نگاه روشنت‌

سكه مهتاب را دادى به شب هاى فقير!