اينجا همه پيوسته تو را مى خوانند		لب تشنه و خسته تو را مى خوانند
اى ابر بهار، بر سر باغ ببار		گل هاى زبان بسته تو را مى خوانند
آن ديده كه سفله پرور و سافل نيست‌		آنى ز تو و خاطره ات غافل نيست‌
چشم تو و آفتاب از نسل هم اند		خورشيد نگاه تو ولى آفل نيست‌
چون وصف تو را به مردگان گفت لبم‌		روشن به زبان كهكشان گفت لبم‌
خورشيد هزار بوسه زد بر دهنم‌		تا نام تو را به آسمان گفت لبم‌
اى آمدنت رمز شكوفايى باغ‌		از توست جمال گل و زيبايى باغ‌
پاييز هجوم بى امان آورده ست‌		برخيز و برس به داد تنهايى باغ‌
در خانه خاك تشنه، اى رود بيا		جان از غم دورى تو فرسود بيا!
از پنجره هاى بسته نوميد شديم‌		اى بازترين منظر موعود، بيا!
دل بى تو به درد و داغ مى انجامد		هر نغمه به بانگ زاغ مى انجامد
اين تازه جوانه اى كه بر شاخه ماست‌		با آمدنت به باغ مى انجامد
هر چند دلم دست خوش افسوس است‌		روز و شب من آيينه كابوس است‌
در ساحل انتظار موعود، منم‌		آن قطره كه آبستن اقيانوس است‌
گل افشاند بهار، آرام آرام‌		مى جوشد چشم سار، آرام آرام‌
موعود منور زمين مى تابد		از قله انتظار، آرام آرام‌
در فصل خزان به جانبت آمده ايم‌		چون باد وزان به جانبت آمده ايم‌
از اين همه زرد بى امان دل تنگيم‌		سبزى تو! از آن به جانبت آمده ايم‌
آن يار كه دل گرم غزل خوانى اوست‌		جان غرق بهاران و گل افشانى اوست‌
بلبل ز ازل، طفل دبستانى اوست‌		گل يك ورق از دفتر پنهانى اوست‌
بر سينه شراره مرحمت كن يا حق‌		ميلاد دوباره مرحمت كن يا حق‌
غرق شب تيره ايم و خالى ز شهاب‌		سوسوى ستاره مرحمت كن يا حق‌