ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٢ - آيينه

برنخواهم داشت دست از دامنت‌

بوى يوسف مى دهد پيراهنت‌

ز انتظارات گشت چشمانم سفيد

كو نسيمى كآورد سوى منت‌

گشته ام در رهگذارت خاك راه‌

تا كه بنشينم به چين دامنت‌

دوستان را نيست چشم ديدنم‌

كاش بنشينم به چشم دشمنت‌

پشتم از دست محبّانت شكست‌

تا ابد افتاده ام بر گردنت‌

تا نفس دارم بيا تا با غزل‌

پاك سازم خستگى را از تنت‌

چند بايد عندليبى مثل من‌

در قفس باشد مقيم گلشنت؟

كم مبادا از سر «قصرى» دمى‌

سايه گيسو پريشان كردنت‌