سلام بر تو اى مولاى ما و اى صاحب الزمان، اى كسى كه قبل از آمدنت، نور خورشيد خاتميت كامل نمى گردد. سلام بر تو اى حق آشكار و اى روز آنگاه كه خورشيد را مى نمايانى: «وَقُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً»[١].

تو كسى هستى كه خداوند در حق تو اين آيه را نازل كرده است: «وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها وَ وُضِعَ الْكِتابُ وَ جِي‌ءَ بِالنَّبِيِّينَ وَ الشُّهَداءِ وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ»[٢].

تو كسى هستى كه خداوند تو را ذخيره كرده تا با ظهورت جميع انبيا (ع) را شاد گرداند و سختيها و مرارتهاى آنان را پايان بخشد و به دست تو ثمره بعثتهاى آنها محقق سازد: «وَالنَّهارِ إِذا جَلَّاها» تو كسى هستى كه به دستت نور بعثت جدت مصطفى (ص) و نور خورشيد آن وجود مقدس تحقق پيدا مى كند و غرض خلقت بشر و عالم به وقوع مى پيوندد.

درباره امام زمان (ع) مطالعه كنيد و او را بشناسيد و ايشان را به مردم بشناسانيد.

الحمدللّه همگى شما فاضل هستيد و بسيارى از شماها علمايى هستيد كه در سطح علمى خوبى قرار داريد، پس وظيفه شما اين است كه گوهرهاى معرفت را از كلمات معصومين (ع) استخراج كرده و آنها را به يتيمان صاحب الزمان (ع) كه در عصر غيبت تشنه و سرگشته اند برسانيد. اين گوهرها را به اصحاب و مواليان حضرت صاحب الزمان (ع) بشناسانيد.

خاتم الانبياء (ص) داراى دو اسم هستند. اسمى در آسمان (احمد) و اسمى در زمين (محمد) و اين دو اسم را خداوند براى خاتم الانبياء قرار داده و اين دو اسم در جهان در مورد هيچ فردى جز حجة بن الحسن (ع) به همراه هم به كار نرفته است.

اين يك باب و اما باب دوم اين كه در مورد هيچ كس اسم و كنيه پيامبر (ص) با هم به كار نرفته مگر براى حجة بن الحسن (ع) كه اسم ايشان همان اسم خاتم الانبياء (ص) و كنيه اش ابوالقاسم است. و مضاف بر آن كنيه هاى همه معصومين (ع) را نيز دارا مى باشد كه در اين نكته معناى بليغى نهفته است.

اگر به احاديث معراج مراجعه كنيد خواهيد ديد كه هنگامى كه پيامبر (ص) از ملكوت خدا ديد آنچه را كه ديد! و هنگامى كه انوار ائمه دوازده گانه را مشاهده نمود، ديد كه نور حضرت مهدى (ع) در بين آن انوار مانند ستاره اى درخشان است. پس عرض كرد: پروردگارا اينان كيستند و اين نور چيست؟ خداوند فرمود: اى محمد! اينان ائمه مطهرى هستند كه از پشت تو بوده و پس از تو خواهند آمد و آن كه بيش از ديگرى مى درخشد همان حجتى است كه زمين را پر از عدل و داد مى نمايد و شفاى سينه مؤمنان است.[٣]

و با توجه به كمبود وقت تنها به قول پيامبر (ص) در خطبه روز غدير اكتفا مى كنيم. آن گاه كه دست على (ع) را بالا برد و امامت ايشان را پس از خويش به امت ابلاغ كرد و حجت را بر آنها تمام نمود و فرمود: «ألا من كنت مولاه فهذا على مولاه»؛ هر كس من مولاى اويم پس اين على مولاى اوست. و امت اسلامى را به يك سرى جملاتى وصيت كرد كه همه آن جملات با (ألا) كه از ادات تنبيه است شروع مى شود كه از جمله آن توصيه ها، آگاه ساختن آنها به مقام امام مهدى (ع) با اين جملات بود:

ألا إنّ خاتم الأئمة المهدى؛ ألا إنّه خيرة اللّه و مختاره؛ ألا